Ik ben er!

2010
10.26

Wil je ook bier komen drinken op zaterdag 6 November? Laat even weten of je komt, dan weet ik hoeveel kratten Hertog-Jan ik moet kopen 🙂

We beginnen bij mij thuis en gaan daarna de stad in!

Hendri1983@hotmail.com

Woensdag (Dag 188)

Na het bepakken van mijn motor duw ik de motor met bagage naar de grensovergang.

Aangekomen bij de paspoortcontrole moet ik 7500 Baht (187,50 euro) lappen, 500 Baht voor iedere dag die ik te lang in Thailand heb besteed.

In Hatyai (40 kilometer verderop) probeer ik om alsnog met de doktersverklaring een verlenging te krijgen, helaas lukt dit niet.

De doktersverklaring had geholpen als ik vóór het verlopen van mijn visa een verlenging had aangevraagd, tot zover dus de nuttige informatie en handige tips die ze mij in het ziekenhuis en op het politiebureau hebben gegeven.

Ik betaal de boete en exporteer de motor uit Thailand,nu op naar Maleisië!

Ik ben er!

Ik ben er!

De grenspost van Maleisië ligt onderaan een heuvel, ik geef de motor een zet en rijd alsnog op de motor Maleisië binnen!

Niet echt de grand entree die ik had gehoopt, maar met mijn brandwonden, gesloopte schouder en nog steeds dikke been duw ik mijn motor waarvan de voorvork en het voorwiel de verkeerde kant op wijzen,  de remschijf kan hoelahoepen, het motorblok is vastgelopen en het plastic kuipwerk met ijzerdraad aan elkaar is gehecht de parkeerplaats op, dit is het ikkomerwel gevoel 🙂

(voor de mensen die benieuwd zijn of ik al een naam voor mijn motor heb verzonnen: ik twijfelde vanmiddag even tussen ‘Lamlul’ en ‘Frankenstein’ maar het ding zit nu onder de hechtingen om het plasticwerk bij elkaar te houden dat ik toch maar heb besloten om hem ‘Scarface’ te noemen)

Veel mensen hebben mij de afgelopen weken gevraagd waarom ik niet in vredesnaam terugkwam naar Nederland: ‘jij bent stuk, je motor is krom, je hebt een enorme reis gemaakt en veel dingen meegemaakt waar veel mensen alleen maar over kunnen dromen, zo belangrijk is het niet om aan te komen!’

Dat is waar, mijn blik op de wereld is veranderd, ik had mij met de beste wil ter wereld niet kunnen voorstellen dat dit zo’n enorm avontuur zou worden maar het einddoel is in de afgelopen 6 maanden veranderd, eerst was het ‘Ach, Maleisië, ik zie het wel’ maar naarmate de reis steeds verder vorderde werd het doel steeds helderder en groeide het tot tastbaar doel .

Mijn voornaamste reden om het af te maken is duidelijk,  ik ben er aan begonnen en ik ga/kan het afmaken.

Een van mijn favoriete spreuken is: ‘laat je zoektocht niet leiden door wat je zoekt maar door wat je in de tussentijd tegenkomt’ ditzelfde is van toepassing op deze reis: ‘Laat je reis niet bepalen door de bestemming maar door de plaatsen en mensen die je in de tussentijd tegenkomt’

Dus wees gerust, ik ben hier niet bezig met een of andere ongezonde obsessieve ‘ik moet er komen anders ga ik dood’ actie.

Ik realiseer mij dat alle dingen die ik in de afgelopen zes maanden heb gezien de bestemming relatief onbelangrijk maken, maar ik heb de kans om het af te maken, de verwondingen en technische mankementen vormen alleen maar een extra uitdaging.

De invasie van Maleisië is relatief makkelijk, stempeltje hier, stempeltje daar…

Ik duw de motor naar een parkeerplaats en ga op zoek naar vervoer.

Er rijden enorm veel vrachtwagens langs en ik loop de vrachtterminal binnen op zoek naar een vrachtwagen die naar Kuala Lumpur gaat.

Een van de douane medewerkers vraagt wat ik daar doe, ik leg mijn probleem uit en hij biedt gelijk aan om mij te helpen.

Een half uur later komt hij terug, veel van de vrachtwagens worden verzegeld, dus het word moeilijk om mijn kreupele werkpaard in een container te kieperen en hem naar Kuala Lumpur te rijden.

Een vriend  van hem kan mij morgen naar Kuala Lumpur rijden in een pickup truck, ik weet nog niet wat dat moet gaan kosten maar ik maak hem wel snel duidelijk dat ik niet veel geld meer heb.

‘Geen probleem, dat zien we morgen wel, anders gaan we gewoon op zoek naar een andere vrachtwagen waar hij wel op kan’

Ik praat nog wat met de man en ter plekke word ik geadopteerd en bied hij mij een slaapplaats aan op zijn bank.

Na een gezellige avond en het schrijven van deze update kruip ik in een slaapzak op een afgrijselijk roze bank.

Next stop: Kuala Lumpur!

Donderdag (Dag 189)

De man die mij naar Kuala Lumpur gaat brengen heeft een busje gehuurd (200 Ringit) en vraagt nu om 1000 Ringit brandstofgeld, dit lijkt mij wat veel maar als we instappen vraagt hij om 500 Ringit dus  zal het wel goed zijn.

Eenmaal onderweg bekruipt mij een naar gevoel, hij zegt dat de auto een tank heeft van 150 liter en een motorblok van 2.5 Liter, dit om het hoge verbruik goed te praten.(ja, en mijn motor is uitgerust met straalmotoren en parachutes!)

Hij wilde dit doen om mij te helpen, ik mocht hem achteraf bovenop de benzinevergoeding wel wat geld geven maar dit naar eigen inzicht, geen probleem natuurlijk

Ik vermoed dat de kerel straks voor de terugweg nóg een keer 500 Ringit wil heben en dan over de benzineprijs gaat zeuren, hij heeft tot nu toe echter maar 140 Ringit uitgegeven aan benzine en 15.6 Ringit aan tol. Voor ongeveer 350 Ringit moet deze kerel dus makkelijk heen en weer kunnen rijden, ik hoop dat ik het fout heb, ik ben tijdens deze hele reis nog niet zwaar opgelicht (rickshawchauffeurs tel ik nu voor het gemak maar even niet mee) en het zou toch erg jammer zijn als het in de laatste dagen nog gebeurt.

Ik ben er nog niet over begonnen, ik wacht zijn innitiatief af, ik wil niet met motor en al de bus uitgezet worden langs de snelweg, eerst aankomen dan zien we wel verder..

Aangekomen in Kuala Lumpur gaan we wat eten en komt de aap uit de mouw, de beste kerel die de hele tijd beweerde dat het een vrienden dienst was en dat ik hem daar niet perse voor hoefde te betalen zegt nu dat hij niet terugkomt als hij geen extra geld krijgt.

Ik heb vandaag opgelet voor hoeveel geld hij tankte  hij heeft aan de 500 Ringit zeker voldoende, het extra geld dat ik hem heb gegeven is blijkbaar niet ‘voldoende’ en hij wil nóg een keer 500 Ringit.

Wat mij betreft gaat deze Maleisische Douaneambtenaar zijn immigratie collega uit Thailand helpen zoeken naar resten plutonium in Tsjernobil, na een korte discussie druipt de kerel af.

Ik voel mij in meerdere opzichten genaaid, hij loog over het geld dat nodig was, hij heeft waarschijnlijk totaal geen moeite gedaan om mijn motor op een vrachtwagen te krijgen, de bus is waarschijnlijk van een vriend van hem(geen huurbus dus), en hij heeft mij door dit gezeur bewust weggehouden van vrachtwagenchauffeurs die mij voor een appel en een ei hadden kunnen afzetten omdat ze toch al naar Kuala Lumpur moesten rijden.

Aangekomen in het guesthouse kom ik al snel een groep nederlanders tegen en wij worden vriendjes, erg gezellig allemaal.

Vrijdag (Dag 190)

Vandaag ga ik een transporteur opzoeken die mijn motor naar Nederland kan versturen, ik zit de hele dag als een schizofrene aap in mijn laptop te schreeuwen omdat Skype niet overweg kan met mijn microfoon .

Aan het einde van de dag heb ik een bedrijf gevonden waar ik een goed gevoel over heb, de offerte is ok en ze antwoorden ook erg snel.

Tijd voor een biertje!

Zaterdag (Dag 191)

De Batu Caves, niet heel erg spannend, gewoon touristische dingen gedaan.

Batu caves

Batu caves

Zondag (Dag 192)

De twin towers zijn groot, helaas merk je daar weinig van tijdens de rondleiding omdat er erg veel gebouwen omheen staan die bijna net zo hoog komen als de ‘Skybridge’, het is wel mogelijk om hoger te gaan maar daar zijn maar 240 kaartjes voor (voor de skybridge verkopen ze per dag 1500 kaartjes)

Twin Towers Kuala Lumpur

Twin Towers Kuala Lumpur

Maandag tm Vrijdag (Dag 193 tm 197)

Bier drinken op het dakterras met Barman Chris en een wisselend publiek.

Het versturen van de motor leek in eerste instantie goed te gaan maar uiteindelijk heb ik toch nog flink wat moeite moeten doen om het ding vrijdagochtend op te laten halen.

Zaterdag (Dag 198)

De jongedame die de vorige twee dagen nog uitgebreid met een of andere kerel zat te praten is er weer.

We  raken aan de praat en de kerel in kwestie blijkt niet haar vriend te zijn, helemaaal geen probleem mee natuurlijk 🙂

Het dakterras sluit en wij gaan in de stad nog iets drinken, een uiterst gezellige jongedame en we blijken over erg veel dingen hetzelfde te denken.

Zondag (dag 199)

Het vliegtuig vertrekt om 12:30 en ik ben vannacht om 5:00 in bed beland (Het was gezellig), ik slaap door mijn wekker heen, gelukkig gaat het alarm op de andere telefoon naast mij 5 minuten later af.

Het is iets later dan gepland maar er is nog ruimte voor een bak koffie op het dakterras, na het afscheid neem ik de bus naar het vliegveld en stap ik in het vliegtuig.

Een aantal uren later vlieg ik over India en Pakistan, op de motor koste deze twee landen mij twee maanden, in het vliegtuig vlieg ik er in ongeveer 3 uur overheen

Het uitzicht is mooi maar steriel tegelijkertijd, van alle hectiek, uitzichten en nog belangrijker: de mensen is op deze hoogte niets te zien.

Ik zie wegen en bergen, ik weet hoe het eruit moet zien, ik ben er immers geweest, ik heb er geslapen, gegeten en gereisd, misschien ook wel op de weg die ik door het raampje zie, wie weet?

Deze reis is over een paar uur officieel afgelopen, aan de ene kant erg jammer, de vrijheid, de uitdaging, de hoogte en dieptepunten, ik zal het nooit vergeten.

Zelfs tijdens  de reis zelf al had ik af en toe flashbacks naar onbelangrijke momenten, een gesprek met een rickshawchauffeur, een zonsondergang in Laos, een glas koud water in de woestijn van Pakistan, ik heb er nooit een foto van gemaakt en op dat moment was het moment helemaal niet zo speciaal.

Toch heb ik ze erg veel, en iedere keer ontwaak ik weer uit mijn kleine dagdroom met een voldaan gevoel, als ik dit de rest van mijn leven blijf houden ben ik een gelukkig man!

Ergens vorige eeuw ben ik op mijn motor gestapt, zo voelt het althans, uiteindelijk ben ik precies 200 dagen van huis, 200 dagen van extreme hoogte en dieptepunten, alhoewel ik in Nederland niet iedere dag door het Karakoram gebergte heen cross of op zoek ben naar die ene waterval ergens in de jungle van Laos, je kan er een soortgelijk avontuur van maken, je moet alleen een beetje je best doen.

Ik ben een aantal mensen tegengekomen die totaal het ‘thuisgevoel’ zijn kwijtgeraakt,

‘waarom zou ik naar huis gaan, wat is daar nog voor mij?’

Ik ben enorm blij dat ik precies weet wat er in Nederland op mij wacht en wat ik daarmee wil gaan doen.

Natuurlijk is het wel weer even wennen en zijn sommige dingen inderdaad veranderd door mijn afwezigheid, daar ontkom je niet aan, ik ben vooral benieuwd hoe ik zelf ben veranderd, ik heb wel wat theorieën over maar al mijn referentiekaders zijn achtergebleven in Nederland dus daar kon ik niet echt veel mee tijdens mijn reis.

Ik ben wellicht nóg relaxter geworden, als je maanden lang leeft met het idee dat gehandicapt raken het ergste is dat je kan overkomen (doodgaan is kut voor jullie, ik heb er bijzonder weinig last van, als het maar een beetje snel gebeurt) en alle andere problemen die in het dagelijks leven enorm lijken binnen no-time worden opgelost maak je je niet zo snel druk meer.

Het komt goed, je moet op het juiste moment een beslissing nemen (het hoeft niet eens de juiste beslissing te zijn) en er gebeuren dingen waardoor je weer op een ander punt terecht komt, je blijft in beweging.

Uiteindelijk kom je er wel……

27 Responses to “Ik ben er!”

  1. Bart (Nocer) says:

    Welkom terug! Hevig jaloers en zwaar onder de indruk van je prestatie!

  2. Paxlie says:

    Je bent en je blijft een held dat je dit gedaan hebt 🙂
    Was tof om in het begin Doner te eten met je!

  3. Annieck says:

    Welkom terug! Wat zal dat weer wennen zijn! Helaas ben ik er de 6e niet. Staat al een verjaardag ingepland. Maar geniet ervan:)

  4. Jan-Willem Brink says:

    Als ik bier bij je kom drinken, heb ik een mooi cadeau voor je en het heeft 283 bladzijden… Misschien heeft een anderen er al aan gerefereerd, maar het is, vooral filosofisch, erg op jou van toepassing. Welk boek het is? Ik hoop dat je dat 6 novemder duidelijk wordt.

  5. Chiel says:

    Gefeliciteerd gozer! Ik had je trouwens een schop onder je hol gegeven als je niet de reis naar Maleisie had afgemaakt. Had je teruggemoeten. En moest ik mee, alleen maar om te controleren of je het echt wel zou doen.

    Hmm, hufter! Waarom heb je zo’n doorzettingsvermogen?!

  6. Marjolijn says:

    Mooie afsluiting!!!!!!!!! Ben trots op je!!

    Liefs, Marjolijn

  7. Antoine says:

    Hey Hendri, welcome back! Goed dat je het nog hebt kunnen afmaken.

    Als ik “hechtingen” en “plasticwerk” lees en zie dat de brommer helemaal misvormd is, dan zou Marijke Helwegen ook nog wel een passende naam kunnen zijn 😉

  8. Willy says:

    Welkom thuis!
    En dat biertje moet wel lukken, denk ik 😉

    Ga je hier nog langs een dokter voor een second opinion voor je verwondingen / blessures, of geloof je het allemaal wel?

    Gr. Wim

  9. Eddie van de Wiel says:

    Ik heb nog nooit bier gedronken maar om een flesje te slaan met jou lijkt me wel heel speciaal !!!

    SUPERSUPERSUPER, geweldig dat je dit gedaan hebt , hier heb jij en je omgeving de rest van je leven profijt van .

    Hardstikke goed en ongelooflijk gefeliciteerd !,

    Eddie

  10. BlueFazerin says:

    Hoi Hendri,
    Ik heb weinig gelezen over je vrienden in Maleisië. Je hebt hun zeker ontmoet en voor hoe lang. Heel kort zeker vergeleken je reisduur. Gelukkig komen jullie vrijwel heelhuids thuis in Ned. bodem.

  11. Frank Leemhuis says:

    welkom terug Herrie!

    je quote “niet heel erg spannend, gewoon touristische dingen gedaan” geldt dat alleen voor De Batu Caves of voor de hele reis 🙂

    gr
    Frank

  12. Zot says:

    Wanneer kom je dat andere hobbelhok ophalen?

  13. Willy says:

    Hoi Hendri,

    mooi man, en dat je je reis hebt afgemaakt is super. Ophouden met dingen kun je altijd, maar als je hiermee was opgehouden had je je leven lang blijven afvragen hoe dit verhaal afgelopen zou zijn. Je had je laatste nacht nooit met die dame doorgebracht en nooit tot je mooie slotpleidooi gekomen. Je kunt hier je leven lang op terugkijken en weer wat later zal blijken wat de reis op verdere beslissingen in je leven voor invloed heeft.
    Nu nog even veilig landen op Schiphol en dan zie het kaler wordend en koude Nederland weer terug. Ik zie je !!

    vriendelijke groet
    Willy

  14. Mike says:

    Hendri, ik quote: ‘laat je zoektocht niet leiden door wat je zoekt maar door wat je in de tussentijd tegenkomt’

    Hoe vind je deze dan: “Blijf niet trouw het pad volgen. Ga daarheen, waar geen pad is en laat een spoor achter.”

    Past echt bij jou 😉

  15. Arne. says:

    Ben trots op je Hendri, had ik niet achter je gezocht 😉 Ik ga proberen je feestje niet al te veel te verzieken maar ik dnek dat je voor mij ook wel wat biertjes mag inslaan. Hoe hard mogen we je op je schouder kloppen?

    Zie je snel weer, gelukkig.

  16. Sweder says:

    Hendri, welkom terug in het Westen! Het was fantastich om je 200 dagen lang te volgen, ik zal je updates missen! Misschien moet je maar jaarlijks zo’n reis gaan maken, met deze vastgelegde ervaring moet je vast en zeker wel wat sponsoren kunnen vinden! Maak er een mooi feest van de 6e, en wie weet zie ik je de 20e bij Joost, ik kom dan naar Nederland.

  17. Mariska says:

    De oude wijze Nelson Mandela zij ooit: “It always seems impossible until it’s done!” Jij hebt bewezen wat je allemaal niet kunt bereiken met een combinatie van doorzettingsvermogen, Hollandse nuchterheid en je typisch eigen enthousiasme. Dit neemt niemand je ooit meer af, ongeacht wat je leven verder ooit nog voor je in petto heeft. Bedankt dat we mee hebben mogen genieten: helemaal top!!
    Tot de 6e! X

  18. Karin says:

    Wauw, wat heb jij veel meegemaakt 200 dagen, wat een belevenis! Deze ervaring kan niemand je meer ontnemen! Petje af hoe je je hier doorheen geslagen hebt met alle ups en downs. Je zal je er wel op ingesteld hebben, maar je zal wel mensen hier gemist hebben denk ik. Gefeliciteerd met je terugkomst! Geniet van alle herinneringen!

  19. PJ says:

    Ik weet nog dat ik toevallig net op tijd dit blog ontdekte, en van in het begin heb gevolgd. Wat is het snel voorbij 🙂 Mooi dat je er zoveel aan gehad hebt!

  20. Elsje says:

    Wauw!… ben je dan echt weer thuis…? Ik kan het bijna niet geloven.
    Jij bent echt wel een beetje mijn held!

    Ik ben er de 6e!!!!

  21. Welkom thuis.
    Genoten van de verhalen: TOP.

  22. Frank L says:

    Mooi dat je heelhuids terug bent. Zal wel weer even wennen zijn hier in NL, met al die nuchtere en strak georganiseerde hollanders. Heb je verhalen in ieder geval met veel plezier gelezen.

  23. Gerrit says:

    Ik heb genoten van je verslag!

  24. Stefan says:

    Hey hendri,

    Tof dat je het hebt gehaald (ik wist het wel, natuurlijk haal je het) ik kan er de 6e helaas niet bij zijn, dubbele afspraken zuigen. Maar natuurlijk haal ik dat een andere keer zeker in!

    Ik kan me alleen echt niet voorstellen dat je nu in nederland weer een 9-5 baantje gaat zoeken. Weet je al wat je gaat doen?

    gr

    Stefan

  25. Elisa says:

    C O N G R A T U L A T I O N S !!!!!!!!!!!

    Dear Hendri,
    You finished your great trip and you are back home! – I am sure you will have a very good time there. Many things are the same like before (you left). But there are a lot of things that have changed, I guess…
    The biggest change is YOU! I hope your many many experiences during your journey will help you to arrange a new life in The Netherlands.

    I wish you the very best for your new future!

    Best regards from Vienna, Elisa

    PS: Sorry for my late letter…

  26. Marjolijn says:

    Was een gezellig feestje gisteren!! Enne..Ro als je nog een keer door me geknipt wil worden, laat maar weten!

    x Marjolijn

  27. zot says:

    man, is dat alweer > 5 jaar geleden?

Your Reply