Motorrijden is voor mietjes, echte mannen steppen!

2010
10.22

Zondag (Dag 185)

De motor ziet er weer als nieuw uit (kopen?  😉 ) maar ‘s avonds rijden kan ik vanaf nu wel vergeten, de koplamp staat nu zo scheef dat ik alleen de vluchtstrook kan verlichten, wel weer handig voor toekomstige bruggen (laat ik deze opmerking dan maar als eerste maken)

De plastic kappen zitten weer op hun plaats  en ik heb vandaag wat rondgereden om weer vertrouwen in mijzelf en de motor te krijgen.

Ik heb het ding gecrasht en daardoor kan er verborgen schade toegebracht zijn aan mijn trouwe metgezel.

Vandaag heb ik mijn best gedaan om eventuele gebreken naar boven te brengen, het lijkt er gelukkig niet op dat mijn frame gaat scheuren of mijn voorvork knapt als een luciferhoutje.

Verwondingen aan je claviculum komen blijkbaar veel voor in Thailand, toen ik met de thuiszorg politieagent een wandeling maakte vond ik een brace die precies hetzelfde was als het ding dat ik gister heb gekocht in het ziekenhuis.

De verbaasde blik van de thuiszorg politieagent toen ik het ding weer wegkieperde in de berm maakte mijn dag.

Na een kort spelletje apport met de brace en de thuiszorg politieagent kon ik hem ervan overtuigen dat het ding niet van mij was.

Deze korte wandeling heeft mij overigens hele mooie indrukken gegeven, ik heb van de landweggetjes hier meer genoten dan van mijn week op Kho Phangang.

Maandag (Dag 186)

De was is nog niet droog dus mijn vertrek is een dag uitgesteld.

Tijdens een wandeling met de thuiszorg politie agent zie ik een wrak van een scooter staan dat er vorige week nog niet stond, van mijn buurman Pho heb ik gehoord dat er een vrouw geschept is door een arts die onderweg was naar een spoedgeval 40 kilometer verderop, ik werd nog binnen een minuut getrakteerd op foto’s, vrij ranzig.

Kijkend naar het wrak pak ik mijn schouder beet en ben ik intens blij dat dit alles is, als ik de krachten voor probeer te stellen die deze scooter zo hebben toegetakeld kan ik mij voorstellen dat deze vrouw op slag dood was, het lijkt nog op een scooter maar geen enkel van de onderdelen zit nog op zijn plek, het lijkt meer op een knutselwerkje van een kleuter.

Later op de middag krijg ik al snel spijt van de beslissing om te wachten op de was, ik ga samen met de thuiszorg politieagent naar een imigration office 40 km verderop (op mijn motor!)

In alle landen die ik tot nu toe heb bezocht heb ik de taal zelden doorgrond, het belangrijkste waar je je een beetje mee kan redden is de toon die mensen gebruiken, daar ben ik inmiddels goed in.

Ik versta de ambtenaar die ons te woord staat niet maar uit zijn toon begrijp ik al dat het een eerste klas lul is, hoe hij tegen de thuiszorg politieagent praat is ronduit onbeschoft te noemen.

De thuiszorg agent komt uit Myanmar en de ambtenaar zei iets in de trant van ‘zo illegaaltje, laat jij eerst je papieren maar eens zien voordat ik je de grens overzet’

Redelijk geschrokken liet hij zijn papieren zien, ik kreeg een antwoord dat een beetje als volgt ging: ‘zo dus jij denkt met je dokterspapiertjes mijn regels te kunnen overtreden? NIET DUS!’

Bij een volgende nucleare meltdown heb ik in ieder geval al een ‘vrijwilliger’ gevonden die met blote handjes in de gloeiende groene as mag gaan graven op zoek naar de resten plutonium uit de kernreactor.

De kosten liegen er niet om, 500 Baht per dag, en als ik het morgen red tot de grens kost dit hele uitstapje mij dus 7500 Baht.

Ik hoop op een beetje sympathie bij de grensovergang (eventueel ondersteund door röntgen foto’s)

Ik sta morgen (straks) om 5:30 op om te gaan rijden, ik wil rond 6:30 op de motor zitten.

De thuiszorg politieagent is briljant, deze man heeft mij de afgelopen weken zo gigantisch goed geholpen dat ik het niet kan maken om deze held de ‘Thuiszorg politie agent’ kan blijven noemen.

Zijn echte naam is: ‘Lloung San Kyauw’ (maar we noemen hem Sagio)

Lloung San Kyauw /Sagio

Lloung San Kyauw /Sagio

Het is nu 21:04 en met behulp van een biertje ga ik nu maar in bed liggen, hopend op een goede nachtrust…

(ik slaap altijd op mijn zij, nu moet ik op mijn rug liggen, als ik nu op mijn (goede) zij ga liggen steekt het bot binnen no time weer uit, niet echt gemakkelijk)

Kleine afterupdate: net het laatste biertje op en ik start nog even een klein muziekje op…. mijn media player besluit om Fat boy slim “(Live at Brighton beach) met een remix van ‘this is the real life’ van raiven maize af te spelen, dit nummer wekt een gelukzalige energie in mij op, alleen daarom al zou je een reis als deze moeten maken…. dit soort momenten!

Poets je tanden een keer in het Karakoramgebergte in een ijskoud bergstroompje onder een heldere sterrenhemel met uitzicht op het silhouet van deze enorme bergketen en je weet wat ik bedoel 🙂

De zooi die ik heb moeten achterlaten..

De zooi die ik heb moeten achterlaten..

Dinsdag (dag 187)

Na afscheid te hebben genomen van Sagio stap ik rond 7:15 op de motor, de hele dag rijd ik ongeveer 120 kilometer per uur, het gaat goed!

De kilometerteller en de GPS zijn kapot dus ik heb geen idee hoe hard ik precies ga of hoever ik ben, de enige indicatie zijn de verkeersborden.

Rond een uur of twee zie ik een aantal gasflessen rondspinnen op de snelweg, ze zijn net van een vrachtwagen gevallen.

Als de andere vrachtwagens of auto’s hier overheen rijden zijn de gevolgen niet te overzien dus ik stop en pluk ze een voor een van de snelweg af, ze zijn gelukkig leeg, niet gevaarlijk en niet al te zwaar dus 🙂

Een kilometer of 3 verder haal ik een vrachtwagen in die gasflessen vervoerd, ik zet hem langs de weg en probeer hem duidelijk te maken dat hij iets kwijt is geraakt, hij snapt het niet echt en rijdt weer verder.

Om 4 uur begint de motor te sputteren en remt de hij ineens af, dit is mij op de brommer ook wel eens gebeurt, een van de cilinders heeft het begeven.

Ik heb er twee dus ik kan verder rijden op de andere.

De helft van het vermogen is weggevallen, ik rijd een dorpje binnen en parkeer de motor voor een motorwinkel (die net zoals altijd echt precies op de juiste plaats zit)

De olie word afgetapt en er komen geen onderdelen mee, dat is positief, wel blijkt dat er te weinig olie in het blok zat.

Door het ongeluk is er waarschijnlijk veel olie verloren gegaan en door de hoge snelheid de afgelopen 8 uur is de rest als sneeuw voor de zon verdwenen, de motor had de laatste tijd al last van een hoger olieverbruik maar dat het nu op is komt voor mij als een verrassing.

Volgens de monteur kan ik nog wel verder rijden op een cilinder, maar niet te hard.

‘Niet te hard’ houdt in dat ik niet boven de 3500 toeren mag komen omdat anders de kapotte zuiger tegen de cilinderkop slaat en verder kapot gaat. (je hoort en voelt het erg goed)

Meer dan 60 kilometer per uur rijden lukt niet….

Na 5 kilometer begeeft de andere cilinder het ook en sta ik langs de weg.

Het motorblok is nu totall loss en het laten repareren kost veel geld en tijd.

Er is geen beweging meer in te krijgen…

Ik heb twee opties:

  1. Ik haal het motorblok uit elkaar en vervang de onderdelen, dit is echter niet iets dat je even midden op straat doet met je zwitsers zakmes, dit is secuur werk en ervaring is vereist!

De onderdelen die ik nodig heb zijn zo specifiek dat ze waarschijnlijk uit Nederland moeten komen, dit kost erg veel geld en nog meer tijd, voor de resterende 600 kilometer is dat de moeite wat mij betreft niet waard.

  1. Ik regel in Maleisië een ander motorblok, maar een ander serienummer op het motorblok dan vermeld op de papieren kan problemen geven bij het terugsturen naar Nederland, in het ergste geval moet ik een bijgewerkte versie van mijn Carnet (Motorpaspoort) laten versturen vanuit Duitsland, ook dit kost meer tijd en moeite dan de resterende 600 kilometer mij waard zijn.

Het ideaal scenario is dat ik iemand tegenkom met een motorblok, veel sleutelkennis en een hekel aan geld.

We vervangen dan de onderdelen die in mijn blok kapot zijn met de onderdelen uit zijn blok zodat het serienummer hetzelfde blijft en ik de laatste 600 kilometer door kan rijden.

Chanderjeet (de forumbeheerder waar ik in India bij heb gelogeerd) is wel op zoek in zijn uitgebreide vriendenkring van Aziatische bikers, we zullen zien!

‘s Avonds zit ik zwaar te balen in het internet cafe in Sadao op zoek naar een oplossing, het is maar dat ik een enorme ‘Hendri’ man ben anders was ik hier echt zwaar depressief van geworden.

Ineens realiseer ik mij wáár ik ben en wat zes maanden geleden het plan was…..

Het plan was om op de motor naar Maleisië te rijden, Singapore is alleen aan de route toegevoegd omdat het makkelijker was om de motor daar te verschepen naar Nederland.

Met de mazzel die ik heb is het ding 15 kilometer voor de grens overleden en de stad waarin ik nu verblijf grenst direct aan de grens!

Ik ga alsnog op de motor naar Maleisië, misschien niet rijdend maar ik ga er zeker wel komen!

Sadao is overigens echt een Karaoke hel op aarde, om de 15 centimeter vind je hier een karaoke bar met net iets te schaars geklede medewerksters, ook de nachtclubs zijn te ranzig voor woorden, de mannen komen hier niet om te zingen met de dames als je begrijpt wat ik bedoel………

De goedkoopste kamer in mijn guesthouse grenst aan de straat en onder begeleiding van dronken Thai en Maleisiërs luid brullend op de afgrijselijke toon van de Thai  variant van Andre Hazes en Marianne Weber zak ik af naar een droomwereld waar ik vrolijk op mijn motor door Maleisië heenrijd.

Dat ben ik nu: een voetganger ;)

Dat ben ik nu: een voetganger 😉

>>Hier<< heb ik antwoord gegeven op jullie vragen en opmerkingen.

Om de spanning er een beetje in te houden heb ik het verhaal weer opgedeeld in twee stukken.

Uitnodiging!:
PS: Reserveer Zaterdag 6 November in je Agenda, tijd om schandalige hoeveelheden bier te consumeren, verveeld te worden door mijn bescheiden verzameling vakantie foto’s en later op de avond de stad te terroriseren!
Mijn huis om 20:00

10 Responses to “Motorrijden is voor mietjes, echte mannen steppen!”

  1. Willy says:

    FEESTEN MET HENDRI!
    WOOHOO!

  2. Chiel says:

    15 kilometer!!! w00t! Al moet je dat ding 15 km over de grens heen duwen, je hebt het gehaald!!! Feli gozer!

    Wat ga je nou doen met de motor straks?

  3. Frank Leemhuis says:

    6 (+eerste deel van 7 November) November staat gereserveerd ! we zien je wel weer verschijnen. benieuwd of je de politie hier in NL wel met rust laat. gr Frank

  4. Marjolijn says:

    Ik heb de kappersschaar al klaarliggen! 😉 Maar ik ga het niet te kort knippen hoor, dat lange haar staat je wel!

    Geniet van je laatste daagjes avontuur! Heb echt genoten van al je avonturen, foto’s en blogverhalen!

    Tot snel!
    Liefs, Marjolijn

  5. Angelique says:

    Hey Hendri, helaas kan ik niet mee feesten op 6-11 want ik heb al een feestje. Maar hij staat in de agenda genoteerd dus Rem zal zeker van de partij zijn en als hij mij tussendoor ophaalt als het feest nog niet over is sluit ik zeker aan. Ben super benieuwd naar de foto’s! Groetjes Angelique

  6. Antoine says:

    feestjes, altijd leuk, maar waarom nou op 6 november?
    damn you, ik heb dan al een feestje staan 🙁

    veel succes met de laatste kilometers!!

  7. BlueFazerin says:

    Selamat jalan kaki, motornya dipegang.
    Ik wil ook op 6 Nov erbij zijn.

  8. evalala says:

    Hey Anorexia hendri! reserveer alvast voor mij maar een plekje op de bank! 😀

    xxx

  9. walter says:

    Feestje?
    Toch wel zo`n feestje wat eindigt in de shoarmatent he?y

    Ik ben erbij!

    Greeeetzzzzz Wally

  10. Willy says:

    Hoi Henri,

    mooi gezegd dat je “een enorme Henri man ben”, dat is spirit.
    Het valt niet mee,maar je blijft gezond relativeren.
    Natuurlijk benieuwd naar je persoonlijke verhaal.
    Gelukkig ben je nog aan een stuk.

    groet Willy

Your Reply