Een luxatie met brandwonden graag!

2010
10.15

Zondag (Dag 171)

Vandaag heb ik vrij weinig gedaan, nog een beetje aan de motor geprobeerd te sleutelen maar daarvoor mis ik nu echt mijn andere arm, hij bungelt er maar een beetje bij.

Rond 3 uur vertrek ik met mijn buurman naar het nationale park dat ik probeerde te bereiken voor mijn mislukte parkeeractie.

je voelt je slaperig.... je ogen worden zwaar......

je voelt je slaperig.... je ogen worden zwaar......

Het park is erg mooi, en erg groot, uit voorzorg heb ik mijn bergschoenen aangetrokken maar verder dan het trekvogelpark komen we niet.

Sam Roi Yot

Sam Roi Yot

Hier zie ik echter wel de zonsondergang en vraag ik mij af: Hoe is die in Nederland? Hier is hij echt achterlijk mooi, en groot.

Zonsondergang

Zonsondergang

Wolken die door de rode gloed heendrijven geven zo veel licht  en tegelijkertijd is het contrast zo enorm dat je de omgeving niet meer ziet en het lijkt alsof je naar een schilderij kijkt.

*Staar*

*Staar*

Maandag (Dag 172)

Ik wil morgen vertrekken dus ben ik begonnen met het inpakken van het broodnodige, kleding, computer, camera en medicijnen.

Ik vertrek naar Kho Phangan, het is er nu regenseizoen maar het weer schijnt er redelijk te zijn.

De laatste fullmoon party is 5 dagen geleden gegeven, dat komt goed uit, met de pijnstillers, spierverslappers, paracetamol, malaria pillen en nog steeds opgezette enkels/kuiten is het een slecht idée om flink aan de zuip te gaan, dat komt over een paar dagen wel als de medicijnen op zijn.

Eenmaal aangekomen bij het busstation blijkt dat de bus om 23:00 vertrekt, ik kan dus vandaag nog naar Kho Phangang.

Ik dubbel check mijn bescheiden bagage, dit alles past in mijn kleine rugzak en een tas die ik heb gekregen.

Wat een verschil met de motor:

Koffer1:  Tent, LED-lamp, zaklamp, nr1 25L zak kleding, EHBO Kit, toilet tas.

Koffer2: Gasstel, pannen,  Laptop, video camera, nr 2 25L zak kleding, boeken, tas computerzooi, tas camerazooi

Rugzak1: Pot smeervet, Slaapzak, oude ketting+tandwielen, zak medicijnen, zak gereedschap, zak rijst, hoofdvoorraad noodles, pomp, reserve binnenbanden, klamboe, schoenen.

Rugzakje2: Camera, papieren, drinken, zooi

Tanktas: Eten en drinken en het meest gebruikte gereedschap.

Jerrycan: 10 liter benzine

Zelfs met mijn kromme lijf sleep ik zonder problemen al mijn rotzooi mee.

Ik neem afscheid van de agenten en echt niemand wil iets van mijn aannemen, zelfs de politie-thuiszorg agent wil geen geld aannemen.

Als ik weer terug ben neem ik een aantal kratten bier mee, door het onverwachte vertrek van vandaag had ik helaas geen tijd meer om dit te regelen.

Dinsdag (Dag 173)

De ‘makkelijke’ bus zit vol, deze zou mij afzetten op het eiland zelf, nu moet ik met mijn brakke hoofd om 6:00 ‘s ochtends zelf nog een ticket voor de boot regelen.

De bus zet mij af bij een reisagent maar die hebben blijkbaar net zo slecht geslapen als ik.

Ik geef ze geld en ga zitten, het komt wel goed toch?

na een half uur stopt er een bus en ik word er in geschoven.

Bij de boot aangekomen blijkt dat ze mij mijn ticket niet hebben gegeven, na een telefoontje komt het dan alsnog goed en mag de boot op

Woensdag (Dag 174)tm Woensdag (Dag 181)

Deze week heb ik eigenlijk bijzonder weinig uitgevoerd.

De derde avond ontdekte ik mijn talent voor vuurspuwen en was ik de held van  het strand toen ik vanaf 4 meter een fakkel aanstak met mijn gigantische vuurballen, mijn beloning: eeuwige roem en een emmer whiskey.

De  volgende dag heb ik mijn hand flink verbrand toen ik hetzelfde trucje weer probeerde te herhalen.

Er zitten nu flinke blaren op mijn hand en zwemmen lijkt mij voorlopig niet zo’n goed idee.

Door de gedwongen rustpauze en bijkomende brakheid ben ik tot een aantal inzichten gekomen over mijzelf, sommige leuk, sommige stiekem al bekend  maar niets totaal onverwachts (gelukkig) desalniettemin redelijk confronterend.

De avonden zijn iedere keer hetzelfde alleen de mensen veranderen een beetje (alleen van gezicht, het blijven dezelfde zuipende, dansende feestgangers)

De muziek is ook eentonig, de DJ doet niet meer dan dansen en af en toe wat aan schuifjes draaien die waarschijnlijk niet eens op de speakers is aangesloten maar op zijn Ipod, ik verdenk de kerel ervan een standaard mix af te spelen, verzoekjes doet hij in ieder geval niet.

In het restaurant heb met mijn laptop WIFI dekking en ik MSN na het eten wat met mensen in Nederland.

Ze hebben hier de hele avond films of series opstaan, ik ben verbaasd over het aantal afleveringen van Friends die ik óf nog nooit gezien heb óf alweer vergeten ben.

Kortom: veel van hetzelfde dus, ik zit deze week niet zo lekker in mijn vel en heb het feesten nu wel gezien.

Midden in de nacht krijg ik een vaag smsje waarvan ik toch wel even wil weten wat er nou precies aan de hand is, het resultaat: een ongelofelijk lange zwetssessie met Jan-Willem en zijn bruid Loes, erg leuk!

Wat de reis betreft lijkt het er nu op dat ik vol gas doorstoom naar Singapore om het ding op de boot te kieperen en mijn ideeën over mijn ‘nieuwe’ leven in Nederland uit te voeren.

over ongeveer 3 weken sta ik weer op Nederlandse bodem, misschien iets eerder.

Uitzicht  vanaf het balkon

Uitzicht vanaf het balkon

Donderdag (Dag 182)

Door de verlengde vakantie verloopt mijn visum binnenkort, in Kho Samui kan ik die verlengen, dit staat voor morgen op de todo-lijst

Vrijdag+Zaterdag (Dag 183-Dag 184)

Klein momentje waarop ik even twijfelde aan mijn begrijpend lezen skills, je krijgt blijkbaar alleen een 30 dagen visum als je via vliegvelden Thailand binnenkomt, mijn visum is vorige week al verlopen omdat ik overland de grens over ben overgestoken!(Visum van 14 dagen)

Om soortgelijk gezeur met de motor te voorkomen (Binnen 1 maand exporteren en anders moet je 5000 euro lappen) ga ik vandaag niet naar Kho Samui maar terug naar het politiebureau,

Met een verklaring van de dokter én de politie commissaris kan ik vast wel wat goodwill kweken bij de douane.

Nog 5 dagen voordat ik het land uit moet zijn met de motor!

De charterbussen mogen blijkbaar niet meer stoppen op willekeurige plaatsen vanwege gezeur met de politie, dat is dus flink balen want niemand op het eiland kan mij vertellen hoe de standaard openbaar vervoer bussen rijden.

Ik kan een dure charter bus pakken die 40 kilometer ten noorden van het politiebureau stopt maar dan sta ik daar midden in de nacht en moet ik ook nog eens woekerprijzen gaan betalen om in Sam Kra Tai te komen.

De andere optie is om op de bonnefooi naar Suranthani te gaan en het zelf te regelen.

Op het busstation lijken alle bussen hetzelfde en staat er overal ‘Bangkok – Suranthani’ op, het enige onderscheid zijn de mij nietszeggende nummers.

Uiteindelijk stap ik in een bus en maakt een baliemedewerker de buschauffeur duidelijk dat ik naar het politiestation van Sam Kra Tai wil.

Ik heb nu genoeg tijd om in de bus dit verhaal te updaten en ben zelfs nog even verbonden met het internet tijdens een eetpauze

Als het goed is sta ik rond 2:00 op het politiebureau en kan ik daar in ‘mijn’ appartement terecht….

Update: Niet dus! Ik werd voor de ingang van het nationaal park neergezet, hier staat helaas ook een kleine politiepost die identiek is aan die bij de hoofdingang van het politiebureau.

Toen ik doorhad dat ik toch nog wel een aantal kilometer had moeten doorrijden vertrok de bus en stond ik daar….

In het donker over een vluchtstrook langs een Thai snelweg lopen….. ik heb het een aantal kilometer geprobeerd maar ik werd er erg ongelukkig van.

Als je er langs loopt zie je de diepe sporen die zijn getrokken door de velgen van auto’s en vrachtwagens die een klapband hebben gehad, redelijk onder controle zie je ze de vluchtstrook in frezen, daar loop ik nu dus.

Het is inmiddels 3 uur ‘s nachts en ik geef het op, terwijl ik een vrachtwagen passeer vraag ik in het raampje dat net opengaat of zij toevallig richting het politiebureau gaan, de vrouw op de bijrijdersstoel verwachte mij niet en schrikt zich kapot, het is nog 5 kilometer lopen en dat is nu te gevaarlijk.

Een fel verlicht ziekenhuisje trekt mijn aandacht (verpleegsters!) maar helaas is er niemand aanwezig, ik probeer wat te slapen op het bankje, ik probeer wat te slapen op de grond, het lukt van geen meter.

Af en toe lijkt het alsof er een bommenwerper laag overvliegt, de Thaise vrachtwagens hoeven zich duidelijk niet aan dezelfde restricties als in Nederland te houden wat betreft het geluid (en onderhoud)

Uiteindelijk slaap ik niet en komt de zon weer op, het leven in het dorpje komt op gang en ik rijd met een aantal vissers in een vrachtwagentje naar het politiestation.

Ik heb gister ook maar een uur geslapen (het lukte gewoon echt niet) en vandaag helemaal niet, ik ben nog wel verbazingwekkend helder bedenk ik mij, totdat ik tot 2 keer toe vergeet hoe het politiebureau nou ook alweer heet waar ik naartoe wil, de man met de hamer loopt voorbij en neemt mij genadeloos te grazen.

Het ontbijt dat door de politie-thuiszorg-agent word geserveerd helpt mij er weer boven op.

Over een uur gaan de winkels open en kan ik mijn motor laten repareren.

Na een klein proefrondje valt de kromheid van mijn voorvork mij alles mee, het grootste probleem zit hem nu nog in de voorband die niet goed op de velg is gemonteerd en de remschijf die krom is.

Ergens in een stad 30 km verderop schijnt een bedrijf te zitten waar je dit kan laten repareren, na de hele stad te hebben doorkruist op zoek naar deze magische winkel die bij iedere poging lijkt te veranderen van locatie stop ik bij een kerel die voor 100 Baht (2,5 euro) de voorband fikst en met gepast bruut geweld de remschijf overtuigd iets minder moeilijk te doen.

Ook het cockpit frame word onder handen genomen maar dit is te moeilijk, het onderdeel dat daadwerkelijk krom is zit zover verborgen en is zo kort en dik dat we het maar opgeven, de koplamp krijgt nog wat schoppen en daarna is het klaar.

Op de terugweg laat ik mijn brandwonden behandelen in het ziekenhuis en scoor ik een schouderband die het motorrijden wat makkelijker moet maken.

Het bot zit nog steeds los maar het is nu wel veel minder makkelijk te bewegen.

In het ziekenhuis ga ik ook nog even op de weegschaal staan, ik weeg nog maar 86 kilo….. voor mijn doen een erg laag gewicht, dus als iemand zich geroepen voelt om mij bij terugkomst weer een beetje op gewicht te krijgen… laat je horen! (oma: graag boontjes met een biefstukje, aardappeltjes en jus en vanille vla met Tova achteraf 🙂 )

Als ik ga zitten voel ik de botten in mijn kont op de zitting klappen, door het vele motorrijden zijn er ook twee plekken waar ik al wat minder gevoel heb, dat is dan maar goed in mijn huidige positie denk ik dan maar.

Al mijn dingen op de todo lijst zijn gedaan en het is pas 1 uur, de zon schijnt, ik ben vrolijk tijd voor een biertje!

Bij de Seven-Eleven haal ik een fles cola, een fles water en een Chang Bier (0,63L)

Ik parkeer de motor voor ‘mijn’ appartement en trek de jumbo fles bier open, zwaar lekker weer en een serieus slaaptekort eisen hun tol en ik kruip rond 13:30 even voor een dutje mijn bed in.

Twee uur later word ik wakker gemaakt en pruts ik nog wat aan mijn motor, de plastic kappen lijken allemaal redelijk te passen, ik ga ze morgen aan elkaar hechten met metaaldraad omdat veel bevestigingspunten zijn afgebroken en de rest van de aansluitingen door de crash niet meer passen.

Maandag vertrek ik naar Surathani (daar was ik gister nog) vanaf daar is het niet zo heel ver meer naar de Maleisische grens.

Zo goed als nieuw!

Zo goed als nieuw!


Het was weer een flink verhaal dus de rest krijgen jullie na het weekend!

Meer dingen die stuk gaan, meer baalmomenten gevolgd door een verrassend  inzicht! komt hij er wel ?!

(voor de mensen die al weten wat er verder gaat gebeuren… niet hier plaatsen graag )

>>Hier<< staan de antwoorden op jullie vorige vragen!

11 Responses to “Een luxatie met brandwonden graag!”

  1. Bart says:

    Hou je jezelf heel Hendri!! 😉
    Wat een avontuur, je merkt dat het reizen toch waar zwaarder begint te worden. Soms denk ik, wat een ellende. Aan de andere kant weet ik dat juist dit soort dingen het reizen zo leuk maakt.

  2. Frank Leemhuis says:

    geen idee wat er gaat gebeuren, maar ben nu wel benieuwd ! Gr. Frank

  3. Sweder says:

    Ik vind het vooral fascinerend dat je gewoon je intrek hebt genomen in het lokale politiebureau! Jammer dat het af en toe wat tegen zit, maar het is een avontuur, geen vakantie. Geniet nog intens van je laatste weken voordat je weer naar de polder gaat Hendri, want ik weet zeker dat je na terugkomst dit avontuur binnen no time gaat missen!

  4. Meeste motorrijders branden hun been aan de uitlaat in plaats van een hand aan een vlam….;)
    Zonsondergangen in Nederland zijn zelden zo mooi als daar, dus sla het allemaal goed op en blijf genieten!

  5. Jan-Willem Brink says:

    Hoera! Dankzij jou zijn Loes en ik nu beroemd!

    Jij komt er (ook) wel! Tot “straks”!

    Jw en zijn bruid Loes

  6. Eddie van de Wiel says:

    Supergoede verhalen , maak je over je visum niet te veel zorgen , er staat een boete op voor elke dag die je buiten je termijn daar bent maar ze zijn zeker “masseer”baar .

  7. Eddie van de Wiel says:

    En als je in KL bent heb ik misschien nog wel een telefoonnummer van iemand die je wel een keer mee uit eten neemt .

  8. ImCa says:

    Ik merk aan je verhalen dat de vermoeidheid toeslaat, Hendri. Maar je hebt ook heel wat te stellen gehad de laatste paar weken. Hou je taai en geniet van het mooie dat je nog tegenkomt!

  9. Mike says:

    Je kan beter je hand branden aan een fakkel, dan je been aan de uitlaat. Want bij dat laaste heb je ook nog kans op bloedvergifiting!

    Voor de rest ben je goed bezig Hendri.
    Als ik het allemaal zo lees (vooral dit laaste bericht) wordt het meer een survival of the fittest!
    Groeten van BN ICT Nieuwegein.

  10. Zot says:

    “Het was weer een flink verhaal dus de rest krijgen jullie na het weekend! ”

    Tis al bijna weer weekend man

  11. Hendri says:

    @Bart: de hoogtepunten en de dieptepunten van een dag kunnen soms echt minuten van elkaar gescheiden zijn… ik voel mij soms net een vrouw 😉
    @Frank: komt ie!
    @Sweder: Ik doe mijn best 🙂
    @Joop: Ik ben niet de ‘meeste’ motorrijders 😉
    @Jan-Willem: Zie je zo man!
    @Eddie:helemaal jouw comment over het hoofd gezien, gaat het om een aantrekkelijke jongedame ? 😉
    @ImCa: ach, het was vooral even mutsen op Kho Phangan, de gastvrijheid van de politieagenten was hartverwarmend!
    @Mike: Het is nog erger geworden… 🙂
    @Zot: ik heb nooit gezegd welk weekend, maar vooruit!

Your Reply