Thaise Whiskey en dode Nederlanders

2010
08.08

Dinsdag (Dag 111)

Het beladen van mijn motor midden op straat trekt de aandacht van een stel taxichauffeurs, als ik zee en ritje aanbied beginnen ze te lachen, dat is namelijk wat hun dag en nacht aan je vragen, de meest gestelde vragen van afgelopen week, of ik een pak wil laten maken en of ik een taxi nodig heb (zelfs als ik net van mijn motor afstap)en of ik eenzaam ben….

Eenmaal buiten Bangkok valt mij op dat de kwaliteit van de wegen erg goed is.

Voor het eerst sinds maanden dóen de mensen ook daadwerkelijk iets met de verkeersregels!

Het uitzicht is briljant! Alles is groen, mijn gps weet precies waar ik ben en ook buiten de stad kloppen alle wegen, het is maar dat er hier overal palmbomen staan en kleine mensen rondrennen, even lijkt het alsof ik van  Utrecht naar Wijk bij Duurstede rijd…..

Het uitzicht

Het uitzicht

Woensdag (Dag 112)

Lopburi is beroemd vanwege de apen in de stad, zonder deze apen stelt de stad niet erg veel voor.

De apen zijn erg gewend aan de mensen en kunnen agressief worden.

‘s Avonds loop ik met twee mensen uit het guesthouse door de stad, de jongen lijkt het een leuk idee om een aap te voeren, hij heeft bananen bij zich.

Nadat hij een van de apen een kleine banaan heeft gevoerd komen ze echt overal vandaan en omsingelen ze hem binnen een paar seconden.

Een van de apen neemt een aanloop en met een handige actie scheurt hij een gat in de plastic zak en grist hij er een banaan uit, de rest valt nu ook op de grond en ineens is hij omsingeld door apen.

Gelukkig zijn ze nu allemaal met elkaar aan het vechten om een banaan te bemachtigen, hij stapt er snel tussenuit en rent weg, de apen eten hun buit op en trekken weer verder.

De rest van de avond praat ik met mijn buurmeisje uit het guesthouse.

Echt overal apen!

Echt overal apen!

Donderdag (Dag 113)

Ik en het buurmeisje gaan vandaag op pad, ze heeft een helm gehuurd en klimt achterop, Sarah navigeert en ik volg iedere aanwijzing braaf op.

Na 90 kilometer over perfecte wegen komen we aan bij een serie watervallen, in het begin zitten er nog wat Thaise toeristen maar na een paar minuten lopen komen we aan in een totaal verlaten stuk van de watervallen.

Als je goed om je heen kijkt staan er overal beeldjes, offerandes en zelfs een budha die vanuit het water naar je zit te kijken, de rust, het constante geruis van de waterval, even denk ik dat ik droom en schrik ik van de gedachte dat ik dus ook wakker kan worden…..

Hemel op aarde

Hemel op aarde

Vrijdag (Dag 114)

Sarah vertrekt vandaag naar het zuiden om daar in retraite te gaan, het komt er op neer dat je 10 dagen lang niet mag praten en dat schijnt echt enorm confronterend te zijn.

Ik ben benieuwd wat ze er van opsteekt.

De nieuwe buurvrouw is ook erg leuk en we besluiten om samen naar Kanchanaburi te gaan om daar een grote waterval en de brug over de Kwai rivier te gaan bekijken.

(voor degene die nu denken, de brug over de rivier Kwai, dat komt mij bekend voor! Klopt! Hij is in het engels ook wel bekend als ‘The bridge over the river Kwai’ net als de film en het boek)

The bridge over the river Kwai

The bridge over the river Kwai

Zaterdag (Dag 115)

Peggy neemt de bus en ik stap op de motor, we hebben afgesproken in een guesthouse waar het blijkt te stikken van de Nederlandse gezinnen, als ik de parkeerplaats oprijd krijg ik vooral van de mannen bewonderende en goedkeurende blikken.

Het avontuurlijke gedeelte van deze reis lijkt een lang vervlogen gedachte,Turkije met zijn vele niets, Iran met zijn dubbele persoonlijkheid, Pakistan met zijn militaire escorte’s, India gewoon zoals het is… hier in Thailand is alles netjes en georganiseerd.

Om mij heen zie ik veel resorts en veel gezinnen die een reis hebben geboekt en het allemaal wel goed vinden, er is genoeg te doen voor de ‘kids’ en de ouders leven zich uit op de 125CC scooters ‘ (‘Thuis mag ik geen motor’)

Bij het horen van ‘Marieke, neem jij de spelletjes mee, dan kunnen wij mens erger je niet spelen’ begon ik mij toch wel een beetje af te vragen waar ik in godsnaam terecht ben gekomen, heb ik ergens een wormhole gepakt en ben ik op de camping in Zuid-Frankrijk beland?

Nadat Peggy met een flinke vertraging ook is aangekomen kom ik Ilya en Geraldine tegen in het restaurant, het is gezellg en het word laat.

Het is de laatste avond van Jeoff, na 11 maanden reizen moet hij terug naar Belgie omdat zijn geld op is, hij had nog verder willen reizen.

Ik herken het gevoel en ben erg blij dat ik er nog 3 maanden aan vast heb geplakt.

Good times!

Good times!

Zondag (Dag 116)

Vandaag komt alles wat moeizaam op gang, niet op een irritante manier overigens.

De Kwai rivier loopt langs het guesthouse en met zijn allen brakken we wat uit in de uber relaxte massage stoelen.

Terwijl ik in de stoel hang en naar de rivier staar denk ik aan mijn leven in Nederland.

Ooit was de vraag ‘Wat eet ik vandaag’ het grootste probleem van de dag,daar stond ik dan in de supermarkt, te kijken naar de 51.628 opties die ik had.

Hier weet ik vaak niet eens waar ik dezelfde avond slaap maar dat is geen probleem, het komt goed.

Ik ben benieuwd wat voor invloed deze reis heeft op mij.

Aan het einde van de middag lopen we naar ‘The bridge over the river Kwai’ het is eigenlijk gewoon een oude spoorbrug waarvan je het verhaal moet kennen om hem te kunnen waarderen, ik kijk om mij heen en twijfel ernstig of de helft van de mensen überhaupt weet wat hier is gebeurd.

Komt ie!

Komt ie!

Playing the game

Playing the game

Op het oorlogskerkhof liggen ruim 1800 Nederlanders begraven die destijds gevochten hebben in Thailand of zijn overleden bij het bouwen van de brug, de afmeting van het veld waarin ons kleine kikkerlandje een te groot deel heeft zet mij pas aan het nadenken als het besef komt dat iedere steen ooit een persoon was……..

Beter poetsen!

Beter poetsen!

Maandag (Dag 117)

Vandaag gaan ik en Peggy naar de Erawan watervallen, het is even lopen maar de moeite waard!

Glijbaan

Glijbaan

Bij de 7e waterval  zijn er veel apen, net als in Lopburi helemaal gewend aan de mensen.

De plek waar alle mensen naar het water staan te kijken of het water ingaan lijkt de centrale hangplek van de apen te zijn, wij nemen wat afstand en genieten van de show.

Veel van de mensen zwaaien met hun tas naar de apen om ze op afstand te houden, ze hebben helaas niet door dat de apen vooral geïnteresseerd zijn in de tasjes en alles dat daarin zit.

Zak

Zak

Eenmaal  teruggekomen bij de motor begint het te regenen en houdt het niet meer op, door de Monsoon buien rijden wij de 60 soppende en zuigende kilometers naar huis….

Dinsdag (Dag 118)

Peggy is met de bus naar Khao Tao vertrokken en ik wilde naar Sukhotai gaan, het viel mij op dat mijn remblokken wel erg ver waren versleten dus die wilde ik even laten vervangen, helaas ontvangt de winkel ze pas rond 16:00.

Ik ben dus weer terug gegaan naar het guesthouse en ben verhuisd naar een goedkopere kamer.

Voor 5 euro per nacht slaap ik nu hier:

Waterbed in de Kwai rivier

Waterbed in de Kwai rivier

De remblokken zijn niet nieuw maar opnieuw geperst of iets dergelijks, het metalen deel is nog exact hetzelfde en er moest flink geklust worden met een slijptol om ze passend te krijgen.

Woensdag (dag 119)

Vandaag ben ik aangekomen in Sukhotai, nadat ik ingecheckt ben in het guesthouse val ik al snel in slaap.

Donderdag (Dag 120)

Het historisch park van Sukhotai valt tegen, als ik later op de motor door de stad heenrijd kom ik meerdere sectoren van het park tegen, voor iedere sector moet ik blijkbaar een kaartje kopen.

Wat!

Wat!

In mijn GPS zoek ik naar (gratis) attracties in de buurt en vind een waterval.

Aangekomen bij de waterval is hij eigenlijk gesloten maar de parkwachter laat mij toch door.

Het begint allemaal wat suf en stil maar het pad begint mij steeds meer te prikkelen en uit te dagen.

In Nederland is een bos ‘plat’ er is een vlakke ondergrond, daar staan bomen op en daarboven zie je de lucht, hier in Thailand is het groen driedimensionaal, overal waar je kijkt zie je bamboo en bomen.

Jungle

Jungle

Naarmate ik steeds verder stroomopwaarts trek worden de rotspartijen groter en de watervallen breder…. hier ben ik in mijn element, geen gezeur, geen fratsen, het klimmen op de rotsen langs het water doet mij denken aan de andere vormen van sport waar ik helemaal in op kan gaan: Off-piste snowboarden, Motorcross en mountainbiken, er is geen vaste route, alles is helemaal open, je kan het zorgvuldig plannen óf er gewoon maar inspringen en zien wat er gebeurt.

Je kan hetzelfde stuk keer op keer doen maar geen enkele keer is hetzelfde…

Rust...

Rust...

Rond half vier trek ik terug, over een uur komen de muggen buitenspelen en dan wil ik hier toch echt wel weg zijn.

Net op het moment dat ik denk: Hendri, ga even zitten, je gaat zo fouten maken’ glijdt mijn voet van de rots en val ik net tot aan mijn middel in het water….

De terugweg is nu erg makkelijk, mijn schoenen staan toch al vol met water dus hoef ik geen moeite meer te  doen om niet nat te worden, ik loop het laatste stuk terug door de rivier.

Plons

Plons

Vrijdag (Dag 121)

De wegen hier zijn bizar, soms baal ik er wel van dat ik de transalp ‘vrachtwagen’ bij mij heb en niet mijn Fireblade ‘racemonster’ de bossen zijn uitgestrekt, zo uitgestrekt dat ik na 200 kilometer maar stop bij een kraampje langs de weg, ik heb mazzel, er is een winkel om de hoek die benzine verkoopt uit whiskey flessen.

De vrouw kijkt mij verbaasd aan, ik vraag alleen naar benzine en niet naar een garage om mijn lekke voorband te laten plakken….’hoe bedoel je?’ vraag ik haar verbaasd.

Ze wijst naar mijn voorband en die is lek! In de halve minuut dat ik stilstond is hij leeggelopen!

Ik ga jullie niet proberen uit te leggen hoe het landschap er hier uitziet, dat kan ik met woorden niet beschrijven, maar het stikt er wel  van de bochten die ik op de motor met gemiddeld 60-80 km per uur neem.

De vrouw snapt mijn opgeluchte reactie niet echt, jammer dat ik een lekke band heb maar ik ben voornamelijk heel erg blij dat het stilstaand is gebeurt en niet met 80 in een bocht.

Uiteindelijk blijkt het ventiel los te zijn gekomen uit de binnenband, iets dat je niet zomaar even repareert, ik begin te lachen en ook dit keer snappen de mensen mijn reactie niet, ik heb een binnenband bij mij, ik haal hem tevoorschijn en eindelijk snappen de mensen mij.

Halverwege komt er een man bij die mij een slaapplek aanbied  als het niet meer lukt om op tijd in Chiang Mai aan te komen.

Omdat ik al twee maanden een reserve buitenband meesleep die ik in Iran heb gekocht is dit een mooie gelegenheid om die er ook maar onder te zetten.

Tijdens het monteren zie ik dat het ding in thailand is gemaakt….. ik heb het kreng dus al die tijd meegesleept terwijl hij hier gemaakt is!

Ik besluit dat het geen zin meer heeft om verder te rijden,niet door tijdsnood of andere problemen, de mensen hier zijn gewoon erg leuk!

Ik versta ze niet maar ze houden ook van biertjes 🙂

Later op de avond neemt mijn tijdelijke huisbaas Sirichai mij mee naar zijn vrienden bij de politiepost.

Hier is het bier ook al snel op en komt er Thaise whiskey op tafel…

Na vijf minuten proberen ze mij te koppelen aan de plaatselijke poetsmiep maar zo dronken zal ik nooit worden denk ik 🙂

Ik probeer ze nog duidelijk te maken dat ik morgen jarig ben, de boodschap komt niet aan, mijn glas word toch wel bijgevuld alsof het mijn honderdste verjaardag is!

Rond 20:30 vertrekken we en om 21:00 lig ik ‘moe’ maar voldaan in mijn bed.

Biertje?!

Biertje?!

Zaterdag (Dag 122)

Ik ben jarig! Rond 6:00 word ik wakker en kruip ik met een droge mond richting de koelkast, zo doen we dat in Nederland! (of waar je op dat moment ook bent)

Na wat klein onderhoud aan mijn motor rij ik verder naar Chiang Mai waar ik vanavond mijn verjaardagscadeautje in ontvangst ga nemen.

Sarah mailde dat de retraite niet doorging en dat ze mij persoonlijk wilde feliciteren met mijn verjaardag, ik ga haar dus zo ophalen op het station.

Happy birthday to me 🙂

>>Hier<< heb ik antwoord gegeven op al jullie vragen na mijn vorige verhaal, schrijf je >>hier<< in voor de nieuwsbrief

19 Responses to “Thaise Whiskey en dode Nederlanders”

  1. Marjolijn says:

    Gefeliciteerd met je 26e verjaardag!!!!!!!!!!!!!!! Gave verhalen weer! Ben jij trouwens ook in het gebied geweest in Pakistan en Kashmir, waar nu die enorme overstromingen zijn? Zo ja, dan heb je echt geluk gehad joh!

    Geniet van je reis, de mensen die je ontmoet en de bijzondere ervaringen!

    Liefs, Marjolijn

  2. Paxlie says:

    Toffe verhalen weer! Had je nog gesmst voor ej verjaardag, maar kan me voorstellen dat je liever je tijd besteed aan een leuke vrouw dan aan sms-jes 😉

    Ben echt enorm benieuwd naar je verhalen als je weer terug bent, volgens mij is dit pas het topje van de ijsberg 🙂

  3. Jeroen says:

    Nog van harte met uw verjaardag! En dat je nog veel mee mag maken!

  4. BlueFazerin says:

    ขอแสดงความยินดีในวันเกิดของคุณ
    Op MF werd 27 jr genoemd. Ieder geval heerlijk zo’n jong leeftijd met zoveel wereld ervaring.

  5. Willy says:

    (Nog) gefeliciteerd met jou! 😉

    Mooie omgeving daar zeg, jammer dat er hier maar een paar van de (ongetwijfeld) vele foto’s staan die je gemaakt hebt.

  6. Mariska says:

    Ha die Hendri,

    Nog gefeliciteerd met je verjaardag. Heb je vast in stijl gevierd 😉
    Ik moet zeggen dat ik je voor het eerst bij het lezen van je verhaal benijd. En misschien komt dat nog niet eens alleen door je verhaal; maar zeker ook door die foto’s. Geweldig die bossen met die watervallen, aapjes, tempels etc.
    Dank ook voor de toelichting op hoe een 3D bos in Thailand er uitziet. Moet ik maar eens ooit in het echt gaan bewonderen!

    Genietse weer verder!
    x
    Mariska

  7. Marjolijn says:

    Oeps! Gefeliciteerd inderdaad met je 27e verjaardag!! Ik denk, we schelen 3 jaar, dus 29-3 = 26, maar ik wordt dit jaar 30, dus dan klopt ie weer! Niet verkeerd hoor slapen op de Kwai rivier!

    Have fun daar!

    Liefs, Marjolijn

  8. frank leemhuis says:

    Hendri, lijkt op de foto’s nu meer vakantie dan een ruige motortocht, have fun!

  9. Antoine says:

    Hey gast. Gefeliciteerd!!
    En nog veel plezier tussen al die vage backpackers.

  10. Chiel says:

    Sarah dus hè? Eindelijk, gefeliciteerd. Oh en ook nog met je verjaardag 🙂

  11. Guido says:

    Gefeliciteerd met je verjaardag gozer 🙂

  12. ImCa says:

    Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, Hendri. Iedere keer weer geweldig om je verhalen te lezen. En even wat toeristischer kan toch geen kwaad? Dan weet je weer hoe dat is en wat een giga verschil jij op je reis meemaakt.

  13. walter says:

    GEFELICITEERD !!!!!!!!!!!!!!!!!!

  14. Joost says:

    He Henri, gefeliciteerd nog met je verjaardag !!!!!!!

  15. Sweder says:

    Congrats! En je hebt gelijk, die bergen lijken inderdaad op de lekdijk in de provincie Utrecht 😉 Party on dude.

  16. Karin says:

    Heey Hendri! Nog gefeliciteerd met je verjaardag! Indrukwekkend al die verhalen van wat je beleefd hebt met die foto’s erbij! Veel geluk en plezier verder! Groetjes, Karin

  17. Hoi says:

    He droeftoeter,

    Blijf lekker in Thailand. Zwervers zijn er hier al genoeg. Ga lekker op knietjes voor wat loempia’s. Ooeeeh ik ben zo hip ik ga backpacken….. FAIL!

    Latoorr!

  18. Rutger says:

    Goh, wij hebben exact dezelfde plaatsen aangedaan en exact dezelfde dingen gezien maar dan andersom vanuit Chang Mai…

    Bridge over the river Kwai is helemaal verpest door die gasten die kaarten aan je proberen te verkopen zodra je in de buurt komt… erg jammer, haalt de sfeer er erg uit. Alleen Lopburi was redelijk toeristloos, maar waren idd alleen maar Apen een beetje boeiend. Toch wel leuk om Thaai’en in hun eigen omgeving te zien.

    Thailand, het nieuwe lloret de mar 😉 (probeer straks maar eens Koh Tao aan te doen als je weer geld hebt, sterft het van de Nederlanders).

  19. maria says:

    Ha Hendri,
    Je had afgelopen maand je nicht Elise zomaar tegen het lijf kunnen lopen. zij heeft een maad gebackpacked en is ook in die apenstad geweest en heeft aan de brug van River Kwai geslapen.Zij is ook naar Cambodja gevlogen, het was daar erg arm vergeleken met Thailand.
    Heel veel reisplezier nog.

    Groeten Maria

Your Reply