Wat ik nog wilde zeggen over Iran

2010
06.01

Sommige dingen wilde ik in mijn blog al melden maar het werd mij afgeraden, de overheid van Iran kan meelezen en je als journalist beschouwen omdat je een blog bijhoudt, hier dus alles dat ik wilde vertellen over Iran maar op dat moment niet kon:

De bevolking van Iran is zo vriendelijk en ontwikkeld dat ik de verhalen over de overheid in eerste instantie met ongeloof aanhoorde, het is niet te geloven dat zulke vriendelijke mensen onder zo’n bewind leven.

De president:

Als Iran in het nieuws is gaat het altijd om de populistische uitspraken van macho president Ahmedinejad,het atoomprogramma of executies, over de bevolking hoor je nooit iets.

Bij aankomst kom ik de eerste gevolgen van dit presidentiële puberale gedrag tegen: het internationale bankverkeer is geblokkeerd.

Er is geen enkele manier om hier geld op te nemen van een buitenlandse bankrekening, de internationale gemeenschap heeft door middel van sancties het betalingsverkeer en dus de handel beperkt.

De gevolgen voor de iraniers en toeristen zijn groot, ik moet al het geld dat ik nodig heb contant bij mij dragen en van te voren al bij mij hebben en goederen uit het buitenland zijn voor de Iraniërs erg duur omdat ze niet op grote schaal geïmporteerd kunnen worden.

De mensen:

Aan de mensen zelf merk je dat ze enorm geïnteresseerd zijn en je graag willen laten zien dat iran ondanks alles toch een mooi en gastvrij land is, uit mijn verhalen hebben jullie vast wel een beetje doorgekregen wat voor mensen het zijn.

De beter opgeleide mensen zijn van mening dat er snel iets moet veranderen en op het platteland lopen ze nog enthousiast achter de ayatollah aan.

Het hoger opgeleide/beter geïnformeerde deel van de bevolking vind dat er iets moet veranderen maar lijkt nog niet echt bereid om zelf stappen te ondernemen en offers te brengen, waarschijnlijk wachten ze tot er meer onvrede ontstaat over de huidige situatie en er meer draagvlak is voor een revolutie.

Hierdoor gaat het denk ik helaas nog wel een tijd duren voordat er iets gaat veranderen.

De gemiddelde Iraniër wordt tevreden gehouden met lage brandstofprijzen en propaganda van de overheid.

Als je door de propaganda heen kan kijken voel je je door de executies en onrechtmatige arrestaties zo geïntimideerd dat je wel twee keer nadenkt voordat je in opstand komt.

De vijf Koerdische strijders die vorige maand zijn geëxecuteerd worden beschouwd als een signaal van de overheid om eventuele onrust tijdens de herdenking van de verkiezingsrellen vorig jaar de kop in te drukken.

De brandstofprijzen worden kunstmatig laag gehouden door subsidies, alhoewel Iran veel olievelden heeft kunnen ze het niet zelf niet op grote schaal oppompen of raffineren.

Buitenlandse bedrijven pompen de olie op, verschepen het naar een raffinaderij buiten Iran en verkopen tegen relatief hoge prijzen benzine en diesel terug aan Iran.

De Iraanse overheid gaat er met iedere verkochte liter op achteruit, de vraag is dus hoelang ze dit vol kunnen houden, een hoge brandstofprijs kan tot grote onrust leiden onder de bevolking (die 7 cent per liter benzine die ze moeten betalen vinden ze al teveel:|)

Een deel van het probleem is dat staat en kerk hier niet gescheiden zijn, als je tegen de staat bent ben je automatisch ook een slecht moslim, dit is een sterk pressiemiddel, iedereen wil in de hemel terecht komen.

Internationale relaties Iranian style:

In Teheran heb ik Chlotilde ontmoet, ze werd een jaar geleden gearresteerd in Iran op verdenking van spionage (ze maakte foto’s tijdens de demonstraties)

Nadat ze 6 weken in de gevangenis heeft gezeten heeft is ze uitgeleverd aan de Franse ambassade maar mocht ze het land nog niet verlaten.

Ik lees net dat ze uiteindelijk na 10 maanden huisarrest in de ambassade naar huis mocht na het betalen van een boete van 230.000 euro.

Dit is dus een voorbeeld van de manier waarop de Iraanse regering omgaat met buitenlanders,  Iraniërs zelf komen er vaak veel slechter vanaf.

De volgende keer dat ik in Iran kom hoop ik dat er echt iets veranderd is, de huidige regering en de religieuze top moeten dan ergens 5 hoog in een boom bungelen, het klinkt grof maar het is waarschijnlijk de enige manier waarop de internationale gemeenschap Iran een tweede kans gaat geven.

2 Responses to “Wat ik nog wilde zeggen over Iran”

  1. Edwin Broeken says:

    Met deze lap tekst kom je natuurlijk Iran nooit meer in 😉

    Wellicht mis je er ook niets aan, want zoals je zelf al aangaf, als er iets verandert gaat het nog wel even duren.

  2. Jeroen says:

    Jammer van de regering daar. Zeker gezien de bevolking zulke goede mensen zijn:(

Your Reply