(te) Dure hotels en politie escortes

2010
05.20

Woensdag (dag 35)

Vanavond slaap ik met een boerenknecht in een huisje ergens in een boomgaard.

Ik probeerde om mijn tent op te zetten maar werd binnen uitgenodigd.

De kerel spreekt geen woord engels,  hij kijkt naar voetbal op tv en ik kijk een serie op mijn laptop (nog een taal die ik niet spreek…… ‘voetbals’)

De kerel

De kerel

Donderdag (dag 36)

Na een hele dag rijden kom ik ‘savonds in Persepolis aan, op de parkeerplaats staat er weer een buslading 17 jarige meisjes klaar die met mij op de foto willen, zal het dan echt door mijn ruige charmes komen ?

Het is al 18:00 en alle bezoekers gaan weg, ik besluit om een slaapplek te vinden.

Na een kwartier over een boeren pad crossen kom ik terecht op de plaatselijke vuilnisbelt, de stapels halfsmeulend afval en de bijbehorende zwerfhonden nodigen niet bepaald uit om hier een nacht door te brengen.

Aan de andere kant van de spoorlijn zie ik een aantal mensen die aan het werk zijn op een boerderij, na de  vraag of ik mijn tent daar op mag zetten wijzen ze naar een kamer boven op het huis, ook vannacht komt de tent niet uit de koffer.

De man van gister sprak nog een beetje engels, hier spreekt niemand engels.

Met veel hands en voets kom ik erachter dat ze hier rijst verbouwen en dat ze vijf keer per jaar kunnen oogsten.

Een van de mannen is doof, toen hij tien jaar was heeft hij naast een kanon gestaan (ofzo) en hoort nu erg slecht, ik merk in ieder geval geen verschil tussen hem en de anderen, ze begrijpen mij ook niet.

Om het rijstveld te voorzien van water staat er onder mijn raam 24 uur per dag een grote dieselmotor te draaien, soms draait de wind en komen de walmen naar binnen, erg smakelijk.

Het gebouw is van een soort cement en leem gemaakt, alhoewel het buiten is afgekoeld geven de muren nog erg veel warmte af.

Het eten bestaat uit rijst, tomaat en een soort friet, erg lekker, ook hier staan ze er weer op dat ik mijzelf tot over mijn oren volprop met hun eten, het idee om tijdens deze reis wat af te vallen is in ieder geval tot de pakistaanse grens totaal kansloos.

Hier bedenk ik mij ook dat of ik nou in de ambassade, een appartement met privé zwembad of een simpele boerenwoning (met stinkende waterpomp) slaap,  het gebaar is altijd even kostbaar.

Ik heb in Iran tot nu toe welgeteld een keer voor een overnachting betaald, de rest heb ik allemaal buiten doorgebracht of bij mensen thuis, ik begin mij een beetje af te vragen wat ik in godsnaam met mijn miljoenen (reaalen) moet gaan doen, in dit tempo kom ik er nooit vanaf.

Benzine kost hier 28 cent per liter (voor Iraniërs zelfs 7 cent per liter!) waar ik in Turkije voor een tankbeurt 25 euro kwijt was krijg ik hier voor dat bedrag zoveel benzine dat ik het niet eens in in dag op kan maken.

Het eten is erg goedkoop en als ik stilsta om te rusten stoppen mensen mij zelfs groente en fruit toe (waar laat ik die watermeloen?!)

Als ik vraag of ik ergens mijn tent op mag zetten nodigen de mensen mij uit en geven ze mij te eten…..

Ik ga maar eens wat reserveonderdelen kopen voor mijn motor…. een nieuwe ketting met tandwielen is geen overbodige luxe L

Het licht is net uitgegaan en mijn laptop trekt nu al het ongedierte aan, ik wens jullie een prettige avond toe!

De familie

De familie

Vrijdag (dag 37)

Persepolis is niet erg groot maar de stukken zijn wel enorm goed geconserveerd, complete voorstellingen van buitenlandse leiders die geschenken komen brengen aan Koning Darius zien eruit alsof ze gister zijn uitgehakt.

Op de een of andere manier slaat het bij mij helaas niet aan, misschien is het té goed geconserveerd, van buiten het park hoor ik muziek die mij doet denken aan de efteling, ik ga er weer vandoor.

Even simpel mijn spullen pakken en weggaan is er ook bij dit gezin niet bij, er moet thee gedronken worden, als ik na de thee wil opstaan om mijn spullen te pakken komt het middageten uit het hutje.

Na het eten komt de waterpijp tevoorschijn, ik ben nu al drie weken gestopt met roken maar voor dit interculturele geneuzel maak ik dan toch maar een uitzondering

Nadat ik gecheckt heb of er geen ‘Nederlandse’ ingredienten inzitten neem ik een paar trekjes, de milde smaak van een appel op een kampvuur trekt mijn mond binnen, de smaak is niet onaangenaam maar ik snap niet echt waarom dit een gewoonte is geworden, er zit geen nicotine in dus het is geen verslaving (als het goed is)

Aan het einde van een middag motorrijden ga ik achter een heuvel met daarop een ruine staan, het is veel warmer geworden en het landschap is verandert in een woestijn.

De lussen die de buitentent aan de binnentent bevestigen zijn afgescheurd, een blik op de sterrenhemel doet vermoeden dat het niet gaat regenen, ik zet alleen de binnentent op en ga slapen.

Persepolis

Persepolis

smoking hendri

smoking hendri

Zaterdag (dag 38)

Als ik wakker word is het enorm warm in de tent, ik kijk nog eens goed naar de watervoorraad en besluit dat het te weinig is. Twee liter water is voldoende in het nederlandse klimaat maar hier gaat het erg hard.

Eerst maak ik de tent, als grote kerel zit ik daar met naald en draad te pielen en vraag ik mij af hoe mijn oma toch al die jaren dat draadje door het oog van de naald heeft gekregen zonder het in een familiedrama te laten eindigen…

Na het invetten van de ketting pak ik de spullen in, als beloning drink ik daarna het laatste beetje water op.

De ruine bovenop de heuvel lijkt mij te roepen maar gefrustreerd geeft het kleine kind in mij de rationele Hendri gelijk en rij ik om precies 12:00 de snelweg op.

Het word steeds warmer, ik begin mij steeds minder op mijn gemak te voelen, de iraniers staan verbijsterd te kijken als ze zien hoeveel beschermende kleding ik uit moet trekken  als ik stilsta.

Ik heb twee flessen cola gekocht, een fles water en een blikje cola gekregen, het is allemaal op.

Morgen neem ik 7 liter water mee, dat moet voldoende zijn.

Als ik in een kleine file sta om door een tunnel te rijden valt het mij op dat alle vrachtwagens hier stapvoets rijden, heel erg irritant.

Eenmaal in de tunnel zit ik vast tussen twee vrachtwagens en gaat het tempo omlaag.

Terwijl ik afrem neemt de temperatuur enorm toe, de ventilatie staat uit (of bestaat niet) en met diepe teugen inhaleer ik de dikke smog die gelijk op mijn longen slaat (je ziet de rook een waas vormen).

Om de frustratie compleet te maken is ook de verlichting uitgeschakeld (of bestaat ook die niet) en heb ik mijn zonneklep nog omlaag staan.

Doordat het tempo zo laag ligt ben ik constant gas aan het geven en aan het koppelen, hierdoor heb ik geen hand vrij om de zonneklep omhoog te doen.

De smog, het gebrek aan verlichting en de zonneklep zorgen ervoor dat ik nu niets meer zie behalve de lichtpuntjes van de vrachtwagen die 1,5 meter voor mij rijdt.

De duivel stookt de hel op en ik rij door zijn schoorsteen…..

Op goed geluk geef ik gas en haal ik de vrachtwagens in, gelukkig zijn er geen tegenliggers en luid vloekend rij ik de tunnel uit, de helm houdt blijkbaar erg weinig geluid tegen, wat mannen die langs de weg thee zitten te drinken roepen mij en bieden mij thee aan, ik weiger, ik wil deze lucht zo snel mogelijk uit mijn neus en kleding hebben…

Eenmaal aangekomen in Bandar Abbas krijg ik een enorme flashback naar india. daar was het ook zo’n teringzooi en idioot warm en vochtig.

Voor de eerste keer deze reis vraag ik mij hardop af waar ik in godsnaam aan ben begonnen.

In het hotel  open ik voor de eerste keer de lonely planet, onafhankelijk zijn wij allebei tot dezelfde conclusie gekomen: Bandar Abbas zuigt, is te duur en van Mei tot October is het hier achterlijk warm.

Morgen ga ik zo snel mogelijk naar het Noorden, ik wil Iran nog niet verlaten maar ik ben dan wel erg dicht bij de grensovergang bij Zahedan, we zullen zien.

Pawel en Agnieszka zijn waarschijnlijk tot dezelfde conclusie gekomen, ik kan ze helaas niet bereiken.

Het eiland waar we heen wilden is per motor niet te bereiken en de andere eilanden zijn te warm.

De ruine

De ruine

Zondag (dag 39)

Het vertrek uit Bander Abbas was een opluchting, het is er op dit moment 40 graden, op het eiland Qeshm is het 45 graden, ik pak mijn spullen en ga ervandoor,aan dit soort temperaturen ga ik mij niet vrijwillig onderwerpen.

Aan het einde van de dag doe ik in Khunjaa boodschappen, als ik mij omdraai staat er een witte jeep achter mij met twee mannen erin.

De bijrijder wil mijn paspoort zien, de mannen hebben geen uniform aan, geen wapens en  kunnen mij geen identificatie laten zien.

Ze zeggen dat ze van de ‘Intelligence police’ zijn,

Het enige dat ze wel hebben is een portofoon, hier heb ik er thuis ook 4 van dus volgens deze logica ben ik hier de korpschef.

Toch krijg ik geen slecht gevoel bij de mannen, ze blijven mij vriendelijk om mijn paspoort vragen,tot groot vermaak van de groep mensen om ons heen blijf ik om hun identificatie vragen.

Ze vragen of ik achter hun aan wil rijden naar een bureau, ik besluit dit te doen, ze zijn nog steeds vriendelijk en de mensen om mij heen geven ook geen rare signalen af.

Eenmaal voor een poort stopt de auto, ik kijk om mij heen en check een aantal dingen:

een poort met een symbool van een weegschaal erop:Check

een bewaker die een pistoolmitraillieur draagt:Check

politie auto’s op de parkeerplaats: Check

Deze gasten zijn inderdaad van de politie, ze vragen mij nogmaals om mijn paspoort, ditmaal geef ik het. De bestuurder van de auto maakt een kopie en geeft mijn paspoort terug, er komen steeds meer mensen aan en ik begin mij een beetje af te vragen wat nou precies de bedoeling is, ik mag nog niet weg maar moet wachten op iets.

Na een kwartier handjes schudden met agenten staan de twee mannen op en krijg ik een escorte naar Bam (mijn eindbestemming van die dag)

Na een half uur dragen ze mij over aan de normale politie, een  van de agenten biedt mij een bed en een douche aan in de wachtpost.

Als ik mij af sta te drogen blijkt zijn leidinggevende minder gecharmeerd van dit idee en stuurt hij mij door naar de volgende politiepost.

Hier aangekomen gaat het zoals zovaak hier in Iran, ik geef aan dat ik een plek zoek voor mijn tent en word uitgenodigd om binnen te slapen.

Ik loop de slaapzaal en in een van de bedden word een kaalgeschoren jongen wakker die in bed ligt te slapen met zijn pistoolmitrailleur, zou het ding geladen zijn ?

Het geluid van de airco in de slaapzaal klinkt wat raar, het piepen is niet regelmatig, het blijken krekels te zijn.

Nog voordat ik in bed lig loopt er een jongen voorbij met een pot in zijn handen, trots laat hij de schorpioen zien die hij net heeft gevangen.

Helaas kon ik niet blijven, waarom is mij niet helemaal duidelijk..rond 0:30 moest ik de politiepost verlaten, na een aantal keren een andere escorte te hebben gekregen ben ik nu in een hotel geplant.

Het hok kost 40 dollar per nacht en is dat geld echt niet waard, was ik maar ergens gaan kamperen…..

2:03 AM hendri gaat slapen……….

Maandag (dag 40)+Dinsdag (dag 41)+Woensdag (dag 42)+Donderdag (dag 43)

De afgelopen paar dagen heb ik in Akbars Guest house for tourists in Bam geslapen.

Ik hoopte hier meer reizigers aan te treffen zodat ik in hun konvooi mee kon reizen naar Pakistan, helaas is door de spanningen tussen de pakistani, drugssmokkelaars en de politie het toerisme flink teruggelopen.

Sinds maandag ben ik de enige gast, hij krijgt er nu maar 2 tot 3 per week.

Meneer Akbar is een aardige vent en alhoewel hij bij hoog en laag zweert dat het veilig is ben ik tot nu toe nog maar een keer zonder begeleiding de deur uitgeweest om op de hoek van de straat wat eten te kopen.

Ik vermaak mij wel, mijn laptop staat vol met films en series en de binnentuin  is erg relaxed, toch merk ik dat het mij wel tegenstaat dat ik overal begeleiding nodig heb(officieel heb ik zelfs overal politiebeveiliging nodig, maar dat is helemaal irritant)

Deze stad is in 2003 door een aardbeving met een kracht van 6,8 op de schaal van richter van de kaart geveegd.

de woningen die allemaal van een modder achtige steen (mudd-brick) zijn gebouwd, stortte na de aardbebing in als een kaartenhuis en eiste een bovengemiddeld aantal slachtoffers.

Na de aardbeving is het guesthouse opnieuw opgebouwd maar door de afname van het toerisme komt er minder geld binnen en zijn er een aantal kamers nog steeds niet afgemaakt.

Eeuwig zonde, bij aankomst presenteert meneer Akbar trots zijn Gastenboeken van de afgelopen 20 jaar en de activiteit en sfeer van het guesthouse mét bezoekers komt tot leven.

De escorte vanaf Khunjaa blijkt niet vrijblijvend te zijn geweest, helaas moet ik tot de stad Quetta in Pakistan met escorte of konvooi blijven rijden, dat is op dit moment nog meer dan 1000 kilometer.

Een konvooi gaat erg traag en om de zoveel tijd neemt een andere regionale politie eenheid de escorte over, hier moeten ze en stapel papieren tekenen en ik kan niets anders doen dan wachten….

Tot zover dus het ongehinderd reizen door Iran… morgen neem ik afscheid van Iran en ga ik naar Pakistan.

Gereden kilometers tot nu toe:  9378

13 Responses to “(te) Dure hotels en politie escortes”

  1. Snelmotoren says:

    alweer bijna 10.000 km getuft met ut ouwe beessie. Ben je al vriendjes met hem/ haar geworden?

  2. Bart (Nocer) says:

    Gaaf leuk verhaal!
    Oei dat is toch wel spannend met de politie dus soms! Ze zijn daar wel argwanend tegen buitenlanders? Leuke verhalen! Veel succes in Pakistan!

  3. Laurens says:

    Woei Pakistan, gaat ook snel opzich.
    Maar 10.000 alweer dat is toch best veel alweer.
    Leuk die foto’s man, krijg van hier echt een idee dat het aan het einde van de wereld is 😛

    Veel plezier en succes in Pakistan!!

  4. Geweldig land Iran met de vriendelijkste bevolking die ik ken. De overgang naar Pakistan zal denk ik even wennen worden, maar als ik alle verhalen zo telkens lees zal dat wennen vlot gaan.
    ENJOY!

  5. Fam. Deuling says:

    Beste Hendri, we genieten van je beeldende manier van schrijven, we reizen a.h.w. met je mee. We vragen ons af of de reisverslagen ook heb aangeboden aan ANWB De Kampioen en/of Honda-motoren. Misschien vinden ze dit leuk en kunnen er een hele boel mensen meegenieten. Een goede en veilige reis verder, we blijven je volgen. (ouders van Wim)

  6. BlueFazerin says:

    Magnific, keep going !

  7. Willy says:

    Hmm, wel vervelend dat je voorlopig even niets “alleen” mag ondernemen…
    Heb je ondertussen al wel contact met je Poolse vrienden gehad? Of weten die ondertussen ook al dat het er zo aan toe gaat richting de grens?

    Gr. Wim

  8. Willy says:

    Vergeet ik alsnog wat anders te vragen…
    Weet je al dat het in Thailand / Bangkok nu een enorme zooi is/was? En dat er een negatief reisadvies geldt?
    Gelukkig duurt het nog wel ff voordat je daar aan zou moeten komen, maar het leek me wel handig om toch te melden.

    Gr. Wim

  9. Jeroen says:

    Ook deze keer weet je ons te verrassen met al je avonturen.
    Blijft toch mooi die grensloze gastvrijheid.

    Btw ben je op de hoogte van de situatie in Thailand? Just 2b sure ur careful.

    Veel suc6/plezier met de rest van je reis!

    gr,

    Jeroen

  10. Els says:

    Ik lees je verhalen met veel bewondering. Erg gaaf wat je allemaal mee maakt.

    10.000km alweer?! En er gaat nog zoveel bijkomen!!

    enneh, 3 weken gestopt met roken?!? haha.. Hoop dat alles goed is met je. Ben zooo benieuwd wanneer je weer terug komt.. maar zoals het er nu uitziet zal dat nog wel even gaan duren.. 😉

    Veel plezier daar man!!

  11. Willy says:


    Je hebt weer een voorspatbord op je motor.
    Heb je ook een notitieborkje bij je waar je dingen in opschrijf of schetsjes en tekeningen in maak. Man wat is dit leuk om te lezen en zien.

    groet
    Willy

  12. lala says:

    Hey Hendri! wat jammer dat je daar niemand tegenkomt die ook een verstaanbare taal spreekt en heb je nou eigenlijk ook nog je videocamera meegenomen?
    Ga je in die stadjes die je onderweg tegenkomt ook weleens rond hobbelen of mag dat niet van die politiepoppetjes?

    xxx

  13. Tjerk says:

    Hoi Hendri,

    Mooi verhalen. Ik geniet er elke keer weer van.

    Heel veel groetjes vanuit Belgie,

    Tjerk

Your Reply