Je maintiendrai!

2010
05.11

Woensdag (dag 28)

De volgende ochtend hebben wij bezoek, een herder met ongeveer 40 schapen loopt langs onze tent en drinkt thee met ons mee.

Voordat hij vertrekt gaat hij op de foto met mij en Agnieszka, de man begint haar te zoenen en even kijk ik Pawel aan om te zien of dat wij hier iets mee moeten doen, onze blikken kruisen elkaar en Pawel blijft foto’s maken.

Agnieszka wurmt zich los van de stoere herder die zich binnen 5 seconden tot smeerpijp heeft getransformeerd en de man loopt weer verder met zijn schapen.

Dit gedrag is hier blijkbaar normaal richting ongetrouwde vrouwen (vooral westerse) en een enorme matpartij beginnen met deze herder kan ons dus alleen maar meer problemen opleveren, we pakken onze spullen in en vertrekken.

Tegen de avond gaan we van de snelweg af en rijden we een landweg op, het opvallende is de enorme hoeveelheid bewakers langs de weg, ze houden ons niet tegen dus we rijden verder.

Bij de legerbasis aangekomen is na een kwartier duidelijk dat we ergens willen kamperen, dit moet uiteraard nog telefonisch gecheckt worden met een hogere officier .

Het gesprek duurt zo lang dat het langzaamaan steeds donkerder begint te worden, als ons verteld word dat wij niet mogen blijven is het al pikkedonker.

Onder militaire begeleiding (met zwaailicht) worden wij weer naar de snelweg gebracht en slapen wij uiteindelijk in een speeltuin op 50 kilometer van Teheran.

WTF?!

WTF?!

De speeltuin

De speeltuin

Donderdag (dag 29)

Na een sprint door het vaststaande verkeer van Teheran ben ik 15 minuten voor sluitingstijd in de Nederlandse Ambassade, hier blijkt dat mijn geld nog niet is aangekomen.

Ik bel met de bank, ik bel met het ministerie, de bank faxt iets naar het ministerie, ik bel met het ministerie om hun te vertellen uit welke fax in welk gebouw de print er uiteindelijk is uitgekomen maar het helpt niet.

Geen bevestiging dus geen geld, ik loop de ambassadeur tegen het lijf en hij nodigt ons uit om in de ambtswoning te slapen tot alles is opgelost.

Het weekend begint hier op donderdagmiddag en zondag gaat de ambassade pas weer open.

Op zaterdag en zondag wordt er niet gewerkt bij het ministerie dus het geld moet voor vrijdagmiddag gestort zijn op de rekening van het ministerie.

Ik bel met de bank om nog een spoedtransactie van 350 euro te starten zodat het geld er op tijd is.

Savonds zijn wij uitgenodigd door een gezin in de buurt van de ambassade om te komen eten, ook hier is de gastvrijheid weer enorm en vertrekken wij met overvolle maag richting de Ambassade.

Vanochtend werd ik wakker in een speeltuin langs de snelweg, nu heb ik een kamer met een satteliet tv en een  flatscreen en een koelkast vol met eten, het leuke van reizen is dat je nooit weet wat er gaat gebeuren, maar dit had ik echt niet verwacht!

Je Maintiendrai Baby!

Je Maintiendrai Baby!

Vrijdag (dag 30)

Vandaag is de ambassade dicht en valt er voor mij niets anders te doen dan afwachten, we wassen de kleren, ontbijten op het terras en lopen een rondje door de buurt.

We zijn weer uitgenodigd door het gezin om te komen eten, dit maal hebben ze traditionele Iraanse gerechten bereid.

Op de tafel staat een zwart prutje en het blijken gepekelde knoflook tenen te zijn.

Bij de geboorte van ieder kind pekelen ze een grote pot met knoflook die ze pas bij een speciale gelegenheid openen.

De zwarte tenen voor mij zijn 40 jaar geleden geopend en zijn van de moeder van de gastvrouw, ze weet helaas niet meer wat de speciale gebeurtenis was waarvoor de pot met knoflooktenen is geopend.

Twijfelend neem ik een hap van deze zwarte drab en tot mijn verbazing smaakt het nog goed ook.

De voorgaande keren dat ik op reis ben geweest ben ik flink afgevallen door ziekte of actieve levensstijl, ook dit keer was ik al wat kilo’s kwijt maar de Iraniers hebben daar een grondig stokje voor gestoken.

We worden doodgegooid met eten en nadat ik voor de 7e keer aangeef dat ik echt niet meer kan stelt de gastvrouw voor om nog een pan pasta klaar te maken voor ons, ietwat ongemakkelijk weigeren wij en teleurgesteld zet zij nog een schaal koekjes op tafel.

Rond 22:00 vertrekken we moe maar voldaan naar de ambassade om te slapen.

Te gast

Te gast

Zaterdag (dag 31)

De betaling is nog steeds niet binnen bij het ministerie van buitenlandse zaken, ook de tweede transactie is niet aangekomen, toch is er toestemming gekomen om mij 300 euro aan Iraanse Reaalen uit te betalen (4.000.000) ik heb nu geld en betaal de Polen terug.

Het uitwerken en plaatsen van het  eerste bericht kost veel tijd, dit was vandaag de hoofdactiviteit.

Vanavond is er een klein informeel  feestje in de ambassade.

De gasten zijn allen getalenteerde artiesten en ze treden op, of deze mensen bekend zijn in Iran weet ik niet, maar ze zijn erg goed.

Het is erg gezellig en ik raak aan de praat met een zanger, hij biedt aan om ons de volgende dag een rondleiding door de stad te geven.

Ambassade feest

Ambassade feest

Zondag (dag 32)

Nadat ik ongeveer 5 keer teveel heb betaald stappen we uit de taxi en ontmoeten we Makam en Tara,

We lopen door de bergen en gaan daarna in de stad eten.

Tara verteld ons over een klein eiland in de perzische golf dat ons alledrie enorm aanspreekt.

Wij kunnen daar camperen, zwemmen en in zoutgrotten rondkruipen, na een aantal dagen in Teheran is dat een welkom rustmoment.

Savonds gaan we weer richting het gezin waar we al een aantal maal op bezoek zijn geweest.

We zwemmen in hun prive zwembad en worden weer tot de rand volgestampt met eten.

Soms begin ik te lachen als een gladiool omdat ik mij realiseer hoe bijzonder alles is dat ik hier nu meemaak.

Alle gebeurtenissen zijn zo willekeurig, als er in deze hele keten van gebeurtenissen  iets anders was gelopen was ik op dit moment waarschijnlijk op een heel andere plek geweest, misschien positief, misschien negatief.

Iedere keer als ik een probleem lijk te hebben komt er uit het niets iemand tevoorschijn die mij zonder er iets voor terug te willen helpt en mij richting de volgende ontmoeting of avontuur stuurt.

Rondleiding door Teheran

Rondleiding door Teheran

Maandag (dag 33)

Vandaag was een rustdag, wat kaarten in de GPS gezet, backups gemaakt, beetje lanterfanten.

Savonds is er een feestje, ik heb er niets te zoeken en blijf op mijn kamer, af en toe loop ik de keuken in om wat eten te pakken.

Dinsdag (dag 34)

Pawel en Agnieszka zijn vertrokken naar het zuiden, ik ben vandaag een dag langer in Teheran gebleven om te snowboarden.

Helaas ben ik ook hier een week te laat, de laatste twee iftstations zijn gesloten.

Ik besluit om toch de lift te nemen om te kijken of ik toch nog ergens een beetje sneeuw aan kan raken.

Aangekomen bij het 5e liftstation kan ik niet verder en is het nog steeds warm.

Ik loop naar een plateau om naar Teheran te bekijken en kom daar een aantal schoolklassen met 17 jarige meisjes tegen.

Van het hele onderdrukte vrouwen verhaal merk ik niets, deze jongedames zijn zeer bijdehand en binnen een paar minuten sta ik met zeker 15 jongedames op de foto.

Ik ben omsingeld!

Als ik in de bus naar de parkeerplaats zit hoor ik buiten iemand mijn naam schreeuwen, een van de meisjes heeft een ijsje voor mij gekocht, erg lief J

Nu ik wat tijd overheb besluit ik om een nieuwe voorband te gaan kopen.

de huidige band kan nog wel 1500 kilometer mee maar Teheran is waarschijnlijk de laatste kans om een goede band te vinden.

Ik cross tussen het verkeer door en realiseer mij dat ik deze rijstijl echt af moet leren want als ik dit thuis blijf doen ben ik binnen een week mijn rijbewijs kwijt.

Het verkeer hier lijkt chaotisch en levensgevaarlijk, maar het heeft voordelen.

In nederland zit je rustig in je auto of motor en suf je al snel een beetje weg.

Hier wordt je constant belaagd door verkeer, daardoor let iedereen veel beter op.

Uiteindelijk komt het erop neer dat je kan doen wat je wil als je maar gas geeft.

Als ik oogcontact maak en niet afrem doet de andere partij dat, het is in principe een constant spelletje ‘Chicken’

Toch niet snowboarden :(

Toch niet snowboarden 🙁

Ik wil bij deze de Ambassadeur van Nederland in Iran en zijn vrouw bedanken voor de gastvrijheid.

De vanzelfsprekendheid waarmee zij ons onderdak hebben geboden is een van de vele  voorbeelden die deze reis tot een klein wonder maken.

Ik wens ze veel succes in Afghanistan waar hij ambassadeur van NL wordt.

Klik hier  voor de E-mail notificatie! Je krijgt dan een mail als ik een nieuw verhaal plaats!

Gereden kilometers: 7206 KM

20 Responses to “Je maintiendrai!”

  1. Willy says:

    Zo leer je nog eens wat… ik had geen idee dat je in (de buurt van) Teheran zou kunnen snowboarden! 😮

    En blijkbaar vond de ambassadeur het niet spannend genoeg (meer) in Iran dat hij naar Afghanistan gaat? 😉

    Gr. Wim

  2. Koen says:

    Mooi man. Dus toch genoeg vrouwelijke aandacht 😀

  3. Marjolijn says:

    Wauw! Wat een gave verhalen weer! Ik lees ze met een brede glimlach op mijn gezicht! Super!

    Liefs, Marjolijn

  4. Bart (Nocer) says:

    Onverwacht toch een mooi land! Geweldig! Wat een gastvrijheid. 🙂 Super Hendri, wat een avontuur!

  5. BlueFazerin says:

    Waar is nou de foto met die meiden.

  6. Chiel says:

    Die zijn minderjarig BlueFazerin, als Hendri niet onthoofd wil worden op het dorpsplein door Mahmoud Ahmadinejad zelf post hij die foto pas als hij Iran uit is. 🙂

  7. Jeroen says:

    Zo ik ben weer bij hoor! Respect zoizo voor de reis die je maakt en idd ongelooflijk wat je allemaal mee maakt!

    Klein vraagje (mis dat deze al eerder is gesteld, dan heb ik er overheen gelezen): Ben je van plan om nog eens zon reis te maken, maar dan naar elders?

    Gr,

    Jeroen

  8. Mike says:

    Dri, bij de ambassadeur?!?
    Het moet niet gekker worden. Ik hou de rest hier bij ballast nedam op de hoogte van je verhalen. trouwens, je website leest ook prima op mijn HTC met windows mobile. groeten uit nieuwegein.

  9. Mariska says:

    Nou Dri… moet zeggen: met foto’s is je verhaal nog beter. Wat een vieze snoeperd zeg die oude herder 😉 En geloof dat je verblijf bij de ambassade je ook de 700 euro aan spoedoverschrijvingen waard was. Wat een gastvrijheid. En wat leuk dat die zanger jullie nog een tour heeft gedaan.
    Enjoy!
    x

  10. Laurens says:

    Weer gave en leuke verhalen man!!
    Maar wat gaaf dat je steeds wat nieuws en onverwachts tegenkomt man! Super gaaf blijf lezen!!

    Heul veel plezier en avonturen, mzzl Lau

  11. Blijf elke keer weer genieten van de verhalen.

  12. Arne. says:

    Smile Hendri, you’re on geenkaas! Heel tof man, veel plezier daar en laat die verhalen maar komen!

  13. Sweder says:

    Ik moet mijn mening over Iran toch herzien… hahaha wat een geweldige avonturen maak je mee, het wordt steeds leuker! Je blog leest als een spannend jongensboek. En logeren bij de ambassadeur, dat kunnen er niet veel vertellen!
    PS: heb je nu al een publieke executie meegemaakt daar of niet???

  14. Roland says:

    Misschien Talpa of EyeWorks even mailen of ze er een reallife soap van willen maken. Kijk al uit naar de volgende avonturen:D.

  15. aukje says:

    😀

  16. Jeroen says:

    Hey Hendri,

    Fantastische verhalen! Ik volg je nu een week en echt mooi om te lezen. Lijkt me erg indrukwekkend om zo mee te gaan met de flow van gebeurtenissen.

  17. Chiel says:

    Hey Aukje,

    How you doin?

  18. ImCa says:

    Hallo Hendri,
    Je hebt er weer een nieuwe lezer bij. Ik heb de afgelopen week al je avonturen tot nu toe gelezen. Wat een geweldige gastvrijheid die je allemaal meemaakt!
    Bijzondere avonturen! En ja, jij komt er wel.

    Enjoy!

  19. Jim says:

    Baluh van twee keer niet snowboarden. Anders ga je toch door de Himalayas, daar ligt altijd wel wat. Hou vol en geniet.

  20. Willy says:

    Hoi Henri,

    man wat een mooi verhaal wordt dit. Geen game maar echt, ik geniet van je verhalen en je positieve kijk op de dingen.
    Ik ben een beetje druk met het Tourboek, maar dat haalt het niet bij jou avonturen.

    Reis fijn
    groet Willy

Your Reply