Slapen op de grens en blut in Iran

2010
05.08

Dinsdag (Dag 20)

Een uur na vertrek uit Capadocie begint het te regenen en houdt het niet meer op.

Tegen de avond stop ik bij een tankstation, de mensen daar zien hoe nat ik ben en nu ik stilzit merk ik pas hoe koud ik het heb.

Binnen 3 minuten liggen mijn laarzen, sokken, en regenpak op de verwarming (de rest trek ik maar niet uit) en staat er een warmte straler op mij gericht.

Ik krijg thee, chips en tosties maar mijn geld accepteren ze niet.

Zoals altijd spreken zij geen engels en ik geen Turks, maar met de laptop die op tafel staat kunnen we met behulp van een website basis vertalingen maken, erg grappig om  te zien wat voor kromme zinnen er uit komen.

Aan het einde van de avond komt er een bed tevoorschijn en blijf ik slapen in het tankstation.

Slapen in een tankstation

Slapen in een tankstation

Woensdag (Dag 21)

Onderweg kom ik een bergweg tegen en besluit ik om deze te nemen om even richting de sneeuw te gaan.

Dit blijkt een pijnlijke vergissing want standaard is mijn motor zwaar ongeschikt om ook maar enigszins offroad te gaan.

De modder en stenen verzamelen zich onder mijn voorspatbord en blokkeren mijn voorwiel, met volle bepakking glij ik van de berg en ga ik drie keer onderuit, in gedachten bewerk ik het ontwerpteam van Honda met een botte kettingzaag.

Nadat ik tot rust ben gekomen pas ik de motor aan en maak ik de ontwerpfout van 19 jaar geleden ongedaan door het spatbord vijf centimeter hoger te plaatsen.

voor de fix

voor de fix

Na de fix

Na de fix

Helaas is door de druk van de modder ongeveer de helft van alle bevestigingspunten afgebroken, door de rijwind breekt een half uur later ook de rest.

Het spatbord verdwijnt achterop de motor en daarna snap ik het nut van een spatbord.

Zeiknat en onder de modder kom ik het universiteitshotel van Erzurum binnen, een man die later de manager blijkt te zijn kijkt mij verbaasd aan.

Waar ik een jeugdhostel verwachtte met leuke mensen dat gerund werd door studenten kom ik in een professioneel hotel aan waar alle gasten strak in pak rondlopen.

Doordat het halve atlas gebergte in de vorm van chocolade bruine modder nog aan mijn koffer en kleding hangt val ik enorm op en beloof ik in gebarentaal om het hotel niet al te ernstig te vervuilen.

Donderdag (dag 22)

In Erzurum Palandoken is het mogelijk om te wintersporten, helaas is het seizoen dit jaar eerder afgelopen dan gewoonlijk en is het resort al gesloten.

Nadat ik vorig jaar in Val Thorens vijf maanden heb gedroomd over een crossmotor om de berg op te rijden besluit ik om met de motor de piste op te gaan.

Ik kom tot 2977 meter, het vriest en de sneeuw ziet er nog erg goed uit.

Oldschool Pistenbully

Oldschool Pistenbully

Bij aankomst op de parkeerplaats van het hotel vraagt de manager (die op de een of andere manier altijd buiten bij de ingang te vinden is) verbijsterd waar ik ben geweest en waar in hemelsnaam al die modder vandaan komt.

Als ik het verhaal van Mount Palandoken vertel komt er achter zijn norse gezicht een vriendelijke glimlach tevoorschijn en regelt hij een brandslang om de motor af te spoelen.

Vrijdag (dag 23)

Vandaag staat in het teken van de grensovergang naar Iran.

Voordat ik de grens oversteek probeer ik mijn Turkse Lira op te maken bij een Kebab tent aan de turkse kant van de grens.

Een Turkse geldwisselaar probeert mijn 20 euro aan Lira’s in te ruilen voor 3 euro aan Iraanse Reaals, nadat ik de man duidelijk maak dat ik echt een grafhekel heb aan profiteurs besluit ik dat ik het geld liever als souvenir hou dan dat ik het tegen dit soort woekertarieven omwissel.

De grensovergang gaat vrij gemakkelijk, stempels in mijn paspoort, stempels in mijn Carnet, en ik mag doorrijden.

Bij het douanekantoor is een tent opgezet in het trappenhuis, ervoor staan twee Poolse motoren die duidelijk zijn voorbereid op een reis gelijk aan die van mij.

Pawel en Agnieszka hebben geen Carnet de Passage en moeten het invoeren van hun motoren regelen met allerlei twijfelachtige figuren, de werkdag is afgelopen en ze kunnen de volgende dag pas geholpen worden.

Nu wordt mij duidelijk hoeveel gezeur het carnet mij heeft bespaard, ik hoef alleen nog maar even de verzekering van de motor te regelen en ergens contant geld opnemen.

Geld opnemen blijkt in Iran zelfs aan de grens onmogelijk te zijn, mastercard, visa, maestro doen hier helemaal niets dankzij de handelsembargo’s, functioneel komt het er op neer dat het bancaire systeem van Iran op zichzelf staat en totaal niet gekoppeld is aan de rest van de wereld.

Zonder geld en zonder verzekering slaap ik bij bij de Polen in de tent in het trappenhuis dat stinkt naar een urinoir.

Zaterdag (Dag 24)

Rond de middag zijn de twee motoren ingevoerd en rijden wij met zijn drieen Iran in.

Ik heb mijn probleem uitgelegd en Pawel en Agnieszka sponsoren mij tot ik in Tabriz contant geld op kan nemen bij de nationale bank van Iran. (op aanraden van de officials bij de grensovergang)

150 kilometer voor Tabriz zetten we de tenten op langs een beek die smeltwater van de bergen in de buurt afvoert.

De tenten

De tenten

Zondag (dag 25)

Vandaag is het zondag en concluderen wij dat het geen zin heeft om naar de stad te gaan omdat de banken dicht zijn.

De accu van mijn laptop is leeg en kom ik de pijnlijke conclusie dat dit de hoofdbron van mijn vermaak is.

Nadat ik van een stuk aluminium pijp een sokkendroger heb gemaakt begin ik aan mijn pocketboekje met survival technieken, een uur later kan ik theoretisch op 1001 manieren drinkwater maken van de modderige stroom water die 50 meter verderop langs de tenten stroomt.

Anderhalf uur later blijkt dat het bouwen van een dam in de stroom een kansloze onderneming is omdat alle stenen hoe groot ze ook zijn wegspoelen.

Het water

Het water

Maandag (dag 26)

Eenmaal aangekomen in Tabriz blijkt dat het in heel Iran niet mogelijk is om geld op te nemen van buitenlandse bankrekeningen.

Op dit moment lijkt het erop dat contant geld versturen in een aangetekende brief mijn enige optie is.

Ik heb nog steeds geen contant geld maar toch zorgt mijn Hendriaanse ‘het komt wel goed’ mentaliteit dat ik op zoek ga naar een andere manier om aan contant geld te komen zonder in de stress te schieten.

Ondertussen zijn wij uitgenodigd door de eigenaar van een boekwinkel om thee bij hem te drinken.

Chai drinken is een veel voorkomend begrip in Turkije, in Iran gaat de gastvrijheid enkele stappen verder.

Tot de amandelen volgestampt met kebab, chai, koekjes en allerlei lekkernijen waarvan ik de naam vergeten ben worden wij naar een camping gebracht aan de rand van de stad.

Nadat wij ons hebben opgefrist begint de excursie door Tabriz.

De eigenaar van de boekwinkel rijdt als een gek door de stad, nu zie ik dat deze rijstijl gewoon is in Iran en dat het niet perse een gerichte aanval is op mijn leven.

De Bazaar van Tabriz is wereldberoemd (blijkbaar) maar ik zie vooral veel van hetzelfde spul voorbijkomen.

De bazaar van Tabriz

De bazaar van Tabriz

Eenmaal terug in de boekwinkel neem ik contact op met de nederlandse ambassade in Teheran, als ik geld overmaak dan krijg ik dat daar met mindering van 50 euro transactiekosten in Iraanse Reaal uitbetaald.

Ik maak door middel van een spoedtransactie 350 euro over en ga weer verder met de rondleiding door Tabriz.

Na  nog meer eten gaan wij met de gezinnen van beide heren naar de kermis en drinken wij nog wat thee.

De kermis

De kermis

Dinsdag (dag 27)

Tegen de avond zoeken wij een plek om te slapen, een paar honderd meter van de snelweg is er een vlakte en zetten wij de tenten op.

Net nadat de laatste haring in de grond is geslagen breekt er een enorme regenbui los en moeten wij nog 1,5 uur wachten met het avondeten.

Nu het helemaal donker is besluit ik om een kampvuur te maken, de pyromaan in mij wordt wakker en gaat struiken verzamelen (op deze hoogte groeien er geen bomen)

Anderhalf uur later geef ik het op, de stekels en dunne takjes van de struiken branden wel maar de dikke takken en wortel bevatten teveel water en willen niet branden.

Bij het wassen van mijn handen kom ik erachter dat ik echt stink als een rookworst maar daar is op dit moment niets aan te doen, stinkend kruip ik in mijn slaapzak.

Slapen

Slapen

Gaat het mij lukken om geld te scoren ? lees over een paar dagen het vervolg!
Schrijf je hier in voor de E-mail notificatie! Je krijgt dan een mail als ik een nieuw verhaal plaats!

8 Responses to “Slapen op de grens en blut in Iran”

  1. Willy says:

    Hee Hendri!

    Dan heet je motor “TransAlp” en dan kun je alsnog niet eens normaal een bergpad nemen… maar goed, jij fikst het wel 🙂
    En een kermis tegenkomen, dat had je van tevoren vast ook niet verwacht 😉

    hf! Wim

  2. Mariska says:

    Komt vast goed met dat geld. En, zo te horen heb je in elk geval je survivalgids nog (toch niet zo’n gek cadeautje ;-)). Voor het bouwen van dammen niet geschikt, maar wie weet helpt het je verder wel Iran door! Zet hem op!
    Groetjes ook van Frank!

  3. Laurens says:

    Jij blij met de ambassade daar zeker?
    Ben je nog samen met die 2 Polen of zijn jullie wegen al gescheiden?

    Klinkt als een echt avontuur en wel apart eigenlijk gezien het beeld dat hier heerst in het westen over Iran dat je er relatief simpel de grens over komt toch?

    Hoe bevalt het reizende leven nu ongeveer een maand later? Je had het toen nog wel eens over rijcomfort maar je Honda bevalt nog steeds?

    Groetjes en heul veul succes Laurens

  4. Roland says:

    Wat een cliffhanger! Ben benieuwd naar het vervolg:D.

  5. BlueFazerin says:

    Geweldig die gastvrijheid he….kunnen ze hier in Ned. nog wat van leren.
    Volgens mij moet hij eerst kontant geld hebben, de sponsors betalen en dan pas de wegen met de Polen kunnen scheiden.

  6. Arlene says:

    Heel stoer zo helemaal back to basic!
    en gelukkig inderdaad zijn er toch zoveel aardige mensen die je willen helpen als het nodig is he!
    misschien dat je hier nog wat aan hebt: WesternUnion.nl via deze weg kwam ik toen nog aan geld in Zimbabwe…
    Good Luck!
    En ben benieuwd naar hoe het afloopt/verder loopt 😉

  7. Willy says:

    Hallo grote stoere man
    wat een prachtig avontuur en wat een vriendelijkheid kom je tegen
    Ben je nu uitgetest wat je materiaal betreft……
    zometeen moet je steppend de steppe over
    maar ik denk dat jij dan vast wel iemand tegen komt die je de rest van een motor kado doet
    dikke zoen
    Christel
    Veel plezier !

  8. Willy says:

    Hoi Henri,

    in jugoeslavië leerde ik hoe je door grenzen te verleggen heel goed kan leven onder bizarre omstandigheden. Ik lees dat jij al veel verder bent gekomen. Ik vindt je “het komt wel goed” motto een heel mooie. Mooi verhaal weer, ik verzamel ze en ben benieuwd naar je nieuwe verhalen en ervaringen.
    Goeie reis en blijf allert

    groeten Willy

Your Reply