Buiten spelen en een kleine crash

2010
04.26

Woensdag (Dag 13)
De ‘camping’ in Afrodisias is niet meer  dan de tuin van een restaurant.
Omdat het mooi weer is én er een hangmat tussen twee boomstronken hangt besluit ik mijn tent niet op te zetten.

Donderdag  (Dag 14)
smorgens word ik wakker van de eerste druppels en gasten van het restaurant.

Door de afgelegen ligging van Afrodisias zijn er minder stenen herbruikt voor het bouwen van nieuwe steden, dat is goed te merken aan de hoeveelheid losse stenen die her en der liggen.

Helaas hebben ze minder gebouwen gerestaureerd, in Efese zorgde dit duidelijk voor een ‘stadsgevoel’ en sprak dit meer tot mijn verbeelding, Afrodisias is meer een wandelroute langs wat stenen.

Veel tempels zijn rond het jaar 500 omgebouwd tot christelijke kerken en de steden zijn ook meerdere malen geplunderd en hebben vele oorlogen doorstaan.

In de loop van een paar honderd jaar verandert alles, dit was toen zo en dat zal zo blijven.
De geschiedenis herhaalt zichzelf, verwachtte de romeinen destijds dat dat kleine groepje gekke christenen hun mooie tempels tot kerken zouden verbouwen ?

Misschien worden wij over 300 jaar wel onder de voet gelopen door de zeeuwen (dat verwacht je nu ook niet)

Stadion Aphrodisias

Stadion Aphrodisias

Vrijdag (Dag 15)
Mijn luchtbed is lek en ik heb bij de BIM supermarkt gezien dat ze een luchtbed in de aanbieding hebben voor 15 euro.

In de buurt van de BIM stal ik mijn motor voor een computerwinkel, de man in de deuropening vraagt aan mij waar ik vandaan kom, na een kort gesprek nodigt hij mij uit om die avond bij hem wat te komen drinken.

Smiddags merk in In Hieropolis dat ik mijn interesse in het grieks-romeins gebeuren ben verloren,Efese was in alle opzichten het hoogtepunt.

Terwijl ik onderweg ben naar de kalkterrassen kom ik in een groep turkse schoolkinderen terecht.

Als wereldreiziger onthalen ze mij en willen ze alles van mij weten, als het geloof ter sprake komt zegt een jongen dat moslims en christenen broeders zijn, de hele klas is het roerend met hem eens.
In de afgelopen dagen heb ik in geen enkel opzicht iets negatiefs op of aan te merken gehad op het geloof dat de mensen hier belijden en realiseer ik mij weer dat alle negatieve verhalen net als bij het christendom terug zijn te leiden tot een stel radicale idioten die het verpesten voor de meerderheid.
Aan deze jeugd zal het niet liggen.
Twee facebook vriendjes rijker laat ik ze achter in het museum terwijl ik in de kalkbaden ga zwemmen.

Die avond zit ik met mehmet ali in de plaatselijke buurtsuper biertjes weg te tikken met zijn vrienden en wordt mij duidelijk dat mehmet ooit ook aan een grote reis is begonnen maar toen is blijven hangen in Selcuk waar hij zijn 20 jaar jongere vrouw heeft ontmoet (reden voor een ‘mannen onder elkaar’ handdruk en schouderklopje)

Het valt mij op dat vooral mensen die ook hebben gereisd of dat ooit wilden doen mij echt een enorme held vinden, met mijn motor, postuur en persoonlijkheid is op het eerste gezicht duidelijk te zien dat ik geen standaard toerist ben.
Deze mensen pikken mij feilloos uit de massa en beginnen een gesprek wat vaak tot een avond als deze leidt.

Kalkterrassen Pammukkale

Kalkterrassen Pammukkale

Zaterdag (Dag 16)
Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik in Konya bleef slapen maar het werd al donker en ietwat hopeloos stond ik in mijn navigatie systeem te graven naar een camping die niet 200 km verderop lag.
Een man op een scooter draaide om en vroeg aan mij of ik verdwaald was, deze man heeft jaren geleden in nederland gewerkt en sprak de taal nog een beetje.
Onder zijn begeleiding ben ik in een hotel terecht gekomen en dat komt goed uit, het is vrijdag, mijn verwendag.
Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik iedere vrijdag mijzelf ga trakteren op iets duurs, een goede maaltijd in een restaurant of een overnachting in een hotel.

Na het inchecken loop ik nog een rondje door de stad en eet ik een broodje kebab.
Kijkend naar het  dak van de moskee ga ik bijna onderuit over een aantal kralenkettingen die daar op de grond liggen.
Vanuit een hoek komt de moslim variant van BA uit ‘The A-team’ naar mij toelopen, aan zijn lichaamshouding kan ik zien dat de kralenkettingen van hem zijn.

Terwijl ik in mijn beste ‘hands en voets’ duidelijk maak dat ik naar de decoraties op de moskee keek en daardoor zijn kettingen niet zag heeft de man mij al dik en breed vergeven en begint in het turks een verhaal te vertellen dat waarschijnlijk iets te maken had over een link tussen de islam en het christendom.

Tien minuten later staan er 6 mensen om mij heen, ik spreek geen turks en zij geen engels maar in ‘hands en voets’ voeren wij toch een soort van gesprek.

Zaterdag (Dag 17)
Er zijn twee soorten motorrijders, zij die nog moeten vallen en zij die gevallen zijn.
Met gezonde tegenzin begeef ik mij vandaag in het tweede kamp.

Het asfalt in de steden is heel erg glad, in een flauwe bocht op een rotonde breekt mijn achterwiel uit naar rechts en begint te slippen, ineens krijgt hij weer grip en breekt het achterwiel uit naar links, het achterwiel krijgt weer grip en breekt voor de laatste keer uit naar rechts waarna ik de motor niet meer overeind kan houden.
Al glijdend over het asfalt realiseer ik mij dat ik niets anders meer kan doen dan wachten tot de motor stilstaat/ligt, een vreemd soort rust komt over mij heen en bijna relaxt glij ik over het asfalt alsof ik in bed lig, heel erg vreemd.
Eenmaal tot stilstand gekomen check ik eerst op verwondingen, na een ongeluk kan je door de adrenaline soms de pijn van een wond niet voelen.

Al te veel tijd om dit goed te checken heb ik niet want het verkeer om mij heen gaat gewoon door, ik til de motor op en zet hem langs de weg.
De totale schade:
Twee gaten in mijn motorkleding
Linkerspiegel stuk
Koppelingshandle kapot.

De schade aan mijn kleding is te fiksen want ik heb naald en draad bij me, de spiegel is wel kapot maar het zicht is niet slecht.
Uit het stuk van mijn rugzak dat ik liever niet openmaak (daar bewaar ik mijn EHBO kit, reserve banden, gereedschap en regenpak) tover een nieuwe koppelingshandle tevoorschijn, binnen tien minuten werkt alles weer.

Uit een auto die naast mij is gestopt hoor ik ‘Allesch goet?’ deze man heeft een paar jaar in nederland gewerkt en herkende mijn nederlandse kentekenplaat.
Als ik aangeef dat alles al gerepareerd is rijdt hij weer verder.

Na mijn crashje overheerst de adrenaline en ben ik heel erg blij dat ik niets heb (op een flink gedeukt ego na) terwijl de adrenaline wat wegebt komt de euforie van voorbereid op pad gaan.
In plaats van uren besteden aan een zoektocht naar een koppelingshandle ben ik binnen tien minuten klaar.
Uiteindelijk heb ik aan dit gebeuren geen negatieve gevoelens overgehouden, shit happens en nu weet ik dat mijn motor ook wel een stootje kan hebben.
Ik neem de rotonde nog een keer om duidelijk te maken dat ik toch wel een beetje motor kan rijden en rij (ietwat bewuster) verder naar Goreme in capadocie.


Zondag (Dag 18)

De ondergrondse stad van Kaymakli is erg mooi, de ondergrondse gangen lopen allemaal in elkaar over en in veel kamers kun je door gaten in de wand naar de andere kamers kijken.

Deze enorme gatenkaas is maar gedeeltelijk opgengesteld en dat is maar goed ook, je kan er makkelijk in verdwalen.
De bejaarde toeristen die door de lage smalle tunnels heenkruipen bevorderen mijn humeur niet en ik ga weer terug naar de camping.

Ondergrondse stad Kaymakle

Ondergrondse stad Kaymakle

Maandag (Dag 19)
Ik dacht dat het kleine kind in mij gistermiddag in de ondergrondse stad wakker werd,  maar in vergelijking met vandaag was de ondergrondse stad maar een suffe bedoening.

Door erosie zijn de zachtere steensoorten weggespoeld en zijn alleen de hardere steensoorten overgebleven.
Dit heeft voor een bizar landschap gezorgd.

Landschap Goreme Capadocie

Landschap Goreme Capadocie

In de rotsen die zijn overgebleven zijn in de loop van honderden jaren woningen uitgehakt, sinds het in de jaren ’50 verboden is om in deze grotwoningen te wonen zijn ze allemaal verlaten.

Het landschap is gevuld met hoge rotsen, ondergrondse watertunnels en verlaten grotwoningen.
Het 10 jarige jongetje in mij werd wakker en heeft de rest van de middag buiten mogen spelen.

Een van de ondergrondse watertunnels trok mijn aandacht, nadat ik mijn schoenen en broek uit had getrokken waadde ik door het ijskoude water de donkere tunnel in.

Alhoewel ik er nog geen enkel dier had gezien was ik toch wel erg voorzichtig, wie weet wat er onder de modder zit.
Het water is erg helder en ik kan alles op debodem zien liggen, als ik een stap zet komt er een fijne laag kalk in beweging en wordt het water wit.

Na een paar minuten lopen kom ik aan het einde van de tunnel, er is een kamer gemaakt waarvan de vloer voor ongeveer de helft boven het water uitsteekt.
In de donkere kamer is het erg donker, terwijl ik om mij heen kijk hoor ik in het water lucht of gas vrijkomen uit de aarde die ik net heb losgewoeld met mijn voetstappen, niet het ideale moment voor een sigaret.

De vloer bestaat uit een fijne laag aarde en is nat, bij het zien van mijn eigen voetafdrukken realiseer ik mij dat het ook de enige zijn, wie weet hoelang hier al niemand is geweest.
Als een goed toerist maak ik een vracht foto’s en ga weer naar buiten.

Kamer in ondergronds waterkanaal

Kamer in ondergronds waterkanaal

De rest van de dag heb ik over de rotsen geklauterd en in de grotwoningen geklommen, Capadocie is prachtig!

12 Responses to “Buiten spelen en een kleine crash”

  1. BlueFazerin says:

    Hoi, wat een ervaring. Kijk je uit of er geen soorten ‘gassen’ in die bergen zitten. Tenminste in mijn vaderland Indonesie komen ze wel voor. Voor de volledigheid zou ik de datum ook vermelden. Jij hebt 2 zaterdagen hierin.

  2. Anonymous says:

    Damn you figured out my evil genius plan to take over the world! door ons Zeeuwen… ah well, tomorrow we’ll do the same thing we do everyday, Pinky. Try to take over the world. muwhahaha

    ahum…

  3. Mariska says:

    He Dri,

    Mooie berg stenen nog wel hoor dat stadion in Aphrodisias! Je maakt weer een hoop mee. En gelukkig inderdaad geen erge schade aan jou of motor na je crash. Ga zo door!

    xMariska

    PS. Zijn het geen zout- ipv kalkpannen bij Pammukkale??

  4. Michiel die doet alsof hij Hendri's moeder is says:

    Jongen, en wat nou als die gassen heel erg giftig geweest waren? Of dat je zo hard van je motor was gevallen dat je wel verwond was? Of dat de turkse BA wel boos werd en je aan de maan van de moskee gehangen had? Of die turkse jongeren wel een Jihad op je uit hadden gevoerd? Of je van een rots was gevallen? Of iemand je bier had vergiftigd?

    Ik ben erg teleurgesteld.

    Hendri: STFU Michiel 🙂

  5. Mike says:

    Dri,

    Inderdaad goed voorbereid! Zet het in je achterhoofd om er nog maar één te halen als je een motorzaak tegen komt. You never know when shit happens twice.
    Het valt mij erg mee wat betreft de reacties en de vriendelijkheid van de mensen daar. Houden zo!
    Veel succes en geluk toegewenst.

    PS, Hendri’s moeder: beetje optimisme heeft uw jongen wel nodig.

  6. Juuth says:

    Hee kleine, grote broer,

    Stoer, stoer en nog eens stoer!! Ik ben gelukkig wel trots op je, in tegenstelling tot mama, haha! 😉 Maarre, kijk je wel uit voor de grote, boze wolf? Ik hoop dat je heeeeel erg geniet, al twijfel ik daar niet te hard aan. Wij kletsen nogal makkelijk, dus contact is er zo (uit je verhalen blijkt dat ook wel, haha)!

    Have fun, be careful and DO NOT obey all the rules, otherwise you’ll miss all the fun! 🙂

    Dikke kus,
    je grote, kleine zus!

  7. Els says:

    Hey man!!

    Je maakt wat mee zo te horen!! Gaaf hoor!
    Ik hoop dat je het en beetje red als je wat eenzame momenten hebt, alhoewel ik denk dat dat wel goed zit als ik dat zo lees 😉

    Hou taai mien jong!

    xxx

  8. Willy says:

    Damn, al zoveel meemaken en dan pas in Turkije zijn 😮
    Dat belooft nog wat voor de landen die komen gaan! Zeker aangezien jij toch wel contact legt, of je de taal nou spreekt of niet 😉

    hf!

  9. Heerlijk die verhalen, ga zo door ik geniet telkens weer.

  10. Willy says:

    Hoi Henri,
    geweldig om je verhalen met foto’s te lezen en te bekijken. Je vader volgt je vol trots en spanning merkte ik vanochtend tijdens de koffie.
    Goeie reis en vertel verder en laat het zien

    groet Willy

  11. Elisa says:

    Hi Hendri,
    I am very glad you are ok, did not hurt and you had the broken part of your Transalp with you! Thanks for the beautiful pictures. Very fascinating things to see there.
    Have a good trip further and meet many friendly people!
    Now the weather in Vienna is warm and sunny!
    All the best, Elisa

  12. Sweder says:

    “een ‘mannen onder elkaar’ handdruk en schouderklopje”. Ik geef je een hoek als jij met een 20 jaar jongere “vrouw” op de proppen komt!

Your Reply