Graanvelden en banden plakken met Osan

2010
04.19

Woensdag (dag 6):

Een vriend van mij zit op dit moment in Istanbul, aangezien het toch de bedoeling was dat ik een dezer dagen daar een dag of twee zou doorbrengen heb ik het tempo wat opgevoerd.

Bij een van mijn tankstops stopte ik naast een Turkse vrachtwagenchauffeur.

De man nodigde mij uit om mee te eten.

Lekker vers brood met tomaten, Humus, olijven, en wat kaasjes, erg lekker!

Na het  eten zijn we nog een kopje koffie gaan drinken, ik wilde de koffie van Erkan betalen maar hij stond er op dat hij ook mijn koffie betaalde.

Op de camping, in de file, op de parkeerplaats, overal ontmoet ik geweldige mensen.

Eerst dacht ik nog dat het toeval was maar er zijn overal gewoon heel erg veel gastvrije mensen.

Deze verbazing zet mij ook wel een beetje aan het denken, wat zegt dit over mij ?

Ik denk vaak: ‘Dat deze mensen dit voor mij doen’ en niet: ‘dat zou ik ook doen’

Misschien een van de wijze lessen die ik overhoud aan deze reis, wat meer vertrouwen hebben in de mensen en ze helpen in plaats van bekijken.

Toen ik in Servië aankwam had ik nog het idee om aan een stuk door te rijden naar Turkije.

In het donker kon ik weinig zien maar ik had wel het vermoeden dat de omgeving ideaal motorgebied was.

Ik besloot om mijn tent op te zetten en de volgende dag verder te rijden.

Toen ik bij een wegrestaurantje de weg naar een camping vroeg bood de man mij een stukje van zijn ‘achtertuin’ aan.

Wat wildkamperen betreft een van de betere plaatsen, verstopt achter een vrachtwagen, in gehoorsafstand van de hond die vastzit aan een ketting en naast een wegrestaurant dat 24/7 geopend is.

Toen ik in slaap viel hoorde ik om de paar minuten de satellietschotel van positie veranderen, erg raar om te merken dat zoiets kleins je toch een veilig gevoel geeft: ‘De eigenaar is nog wakker en let een beetje op mij, ik kan gaan slapen’

Donderdag (dag 7):

Servië is een heel mooi land, een van de tekens dat ik op het randje van ‘Europa’ zag waren de bordjes die waarschuwden voor ‘Paard en ezel’.

Na Servië kwam Bulgarije.

Bulgarije stond eigenlijk in het teken van de kilometers.

Tanken, gaan, tanken, gaan, tanken, gaan.

Het waren erg veel snelwegkilometers, hierdoor kreeg ik geen binding met het land.

Toen ik aan het einde van de dag richting de Turkse grens werd gestuurd door mijn navigatie reed ik ineens door hele kleine dorpjes.

Erg mooi om te zien en erg fijn om te rijden.

Ook hier stonden de ezels braaf te wachten op hun volgende opdracht.

De grensovergang van Bulgarije naar Turkije was niet geheel  probleemloos.

Het visum kost 15 euro of 30 Turkse Lira.

Ik was inmiddels een beetje verwend door mijn Maestrocard die overal werkte dus had niet genoeg contant geld bij mij.

Toen begon de grote zoektocht naar een pinautomaat die ‘ergens’ stond maar niet op een logische plek.

Voeg daar nog een stel Turken die zeggen dat er geen pinautomaat is (of juist wel) aan toe en de chaos is compleet.

In dit stukje niemandsland kon ik niet meer naar Bulgarije om geld te halen maar ook niet naar Turkije.

De man achter de visum balie was helemaal niet behulpzaam, hij reageerde geërgerd dat ik er weer was terwijl hij naar zijn tv zat te kijken.

Ik versta de taal niet, maar ik weet nu wel hoe: ‘Rot op, ik zit tv te kijken’ klinkt in het Turks.

Ik word niet snel agressief (erg handig tijdens dit soort uitstapjes) maar nadat ik deze man ook nog eens teveel betaald had voor mijn visum en hij dat geld niet wilde teruggeven dacht ik wel: ‘goed zo rat, steek nog maar een sigaret op, jouw tijd komt nog wel’.

Toen mijn videocamera vanochtend aangaf dat er vocht inzat en er echt water op mijn telefoon lag heb ik alles maar even in de zon gestald.

Met uitzondering van de vrijdag heeft het vorige week alleen maar geregend.

Alle tassen en koffers zijn wel waterdicht maar zoveel vochtigheid konden ze niet aan.

Alles ligt nu in het zonnetje te drogen zodat het vanmiddag droog naar Istanbul kan.

Ik heb na het eten afgesproken met Frederik om eens goed veel bier te gaan drinken 🙂

Vrijdag (dag 8):

Vandaag ben ik aangekomen in Istanbul.

Ik wilde niet al te veel geld uitgeven aan een hotel, helaas is het erg moeilijk zoeken als ik mijn motor de hele tijd op een overvolle straat achter moet laten terwijl al mijn spullen er nog op zitten.

Het derde hotel heeft een ondergrondse parkeerplaats en kost 40 euro, dit moet dan maar.

Frederik is met een vriend meegereisd om in Istanbul een oogbehandeling uit te laten voeren. (laseren)

De rest van het groepje hebben dezelfde behandeling ondergaan dus ik zit als een van de weinigen zonder bloeddoorlopen ogen aan tafel.

De Kebab smaakt echt geweldig, helemaal niet zoals in Nederland, ik denk nog wel even aan een overdaad aan knoflook en sambal maar dat is zonde van het vlees.

Ik moet als ik weer thuis ben maar eens een goed gesprek gaan voeren met mijn hofleverancier op de Steenweg.

Istanbul:

Moskee

Moskee

Zaterdag (dag 9):

Ik heb net mijn tentje opgezet in een graanveld nabij Canakale.

Ik heb een kilometer door karrensporen gereden en ben ervan overtuigd dat niemand mij hier kan vinden. (Rustgevend en angstaanjagend tegelijkertijd.)

Het zicht is vlekkeloos en onder het monotone gedreun van de voortdurende wind kijk ik een tijdje om mij heen.

Ik zie iets dat de kust moet zijn en een paar rode knipperende lichten, waarschijnlijk windmolens.

Er waait een constante wind vanaf zee het binnenland in, de tent houdt het goed vol.

In het donker zie ik af en toe een auto voorbij rijden, na een kwartier zie ik hoe de wegen in  de omgeving ongeveer lopen.

In de verte zie ik de alarmlichten van een auto branden, een aantal kilometer verderop zie ik een auto met blauwe zwaailichten rijden, is hij onderweg naar de auto met de knipperende alarmlichten?

Ik kruip mijn tent in en ga slapen.

De volgende ochtend:

Het graanveld

Het graanveld

Zondag (dag 10):

Vandaag is de eerste dag dat ik navigeer op de kaart die ik van het internet heb gedownload.

Doordat er in deze kaart erg weinig informatie staat over de staat van de weg en de maximum snelheden kan mijn navigatie systeem niet goed bepalen hoe ik het beste kan rijden.

De snelste route tussen twee punten is een rechte lijn en het systeem stuurt mij het binnenland in en niet over de snelweg.

Wegen die niet (meer) bestaan en karrensporen zijn volgens de GPS met 80 kilometer te berijden.

Na een tijdje off-road rijden zie ik dat ik moet tanken, in mijn GPS zoek ik het dichtstbijzijnde tankstation op, 18 kilometer, hoe moeilijk kan het zijn ?

Na twee dorpjes en twee kopjes chai (thee) met twee klontjes suiker snap ik hoe de mensen hier aan zo’n slecht gebit komen, suiker lijkt een hoofdonderdeel van het dieet te zijn.

Na het derde dorpje begin ik mij zorgen te maken over de hoeveelheid brandstof die ik nog heb.

Als ik omkeer omdat ik weer verkeerd zit ga ik bijna onderuit, mijn voorband is lek!

Al snel staan alle kinderen uit het dorp om mij heen terwijl ik in mijn rugzak het gereedschap zoek dat ik nodig heb.

Terwijl ik bezig ben (eerlijk gezegd sta te prutsen) met het verwijderen van de voorband komt de stoerste puber van het dorp naar ons toe en neemt het over.

Ik versta nog steeds geen Turks maar hoor soms ‘Ollanda’ en iedere keer beginnen de kinderen te lachen.

Nadat mijn band is geplakt word ik uitgenodigd om Chai te gaan drinken met Osan.

In dit dorp krijg je drie klontjes suiker.

Na 4 kopjes Chai besluit ik dat het tijd is om verder te rijden, mijn onvermogen om de uitleg van Osan en zijn vriend Achmed te begrijpen doet Achmed ertoe besluiten dat hij mij naar het dichtstbijzijnde tankstation brengt.

Onderweg maken we nog een korte stop bij zijn huis en laat hij mij trots zijn vee zien.

Na veel ‘hands en voets’ wordt duidelijk dat twee van zijn koeien drachtig zijn en dat hij er binnenkort 10 heeft.

Buiten staan 4 bijenkorven en lopen er geiten en kippen rond.

Verse melk, honing, eieren en kebab, deze man heeft het goed voor elkaar.

De weg:

Osan en vriendjes:

Maandag (dag 11):

Bezoek aan Efese.

Deze Grieks/Romeinse stad is verlaten nadat de haven is dichtgeslibt.

De hele stad is een enorme legpuzzel geworden.

Een stapel zuilen die eens een galerij vormden liggen op volgorde gesorteerd totdat iemand ze weer opbouwt.

Terwijl ik naar een van de stenen kijk besef ik mij ineens de historie en geschiedenis van dit stuk marmer.

Een paar honderd jaar voordat de jaartelling begon is het uit de heuvels uit de buurt van Efese gehaald, Daarna is het bewerkt door een steenhouwer die er de huidige vorm aan heeft gegeven en er zorgvuldig een tekst (die ik niet begrijp) in heeft gebeiteld.

Vervolgens is het door een metselaar in de voorgevel van een gebouw aan het marktplein gemetseld waar deze steen precies aansloot op de andere stenen met de rest van de tekst.

Daar heeft het honderden jaren de opkomst van Efese, het dagelijkse leven op het marktplein, en de ondergang van deze stad meegemaakt.

De eindeloze cyclus van winter, voorjaar, zomer en herfst heeft deze steen na tweeduizend jaar aangetast, maar de boodschap (voor wie hem begrijpt) is nog steeds duidelijk.

Deze steen is onderdeel geworden van het gebouw zoals een bladzijde in een boek, je kijkt niet naar de bladzijde maar je leest een boek.

Na de ondergang van de stad heeft deze steen honderden jaren onder een dikke laag vruchtbare aarde gelegen tot hij in het begin van deze eeuw weer is blootgelegd.

Ruim 2000 jaar later sta ik naar deze steen te kijken en probeer ik mij voor te stellen wat dit stuk marmer heeft gezien en wie er aan hebben gewerkt.

Dit is een kaart met de exacte locatie waar de foto’s zijn genomen:

20 Responses to “Graanvelden en banden plakken met Osan”

  1. Willy says:

    Hee, wat een bekende tekst 😛

    Dat theater bij Efese ziet er nog goed uit zeg, ondanks de leeftijd 🙂
    HF met je tocht door Turkije!

  2. Jurgen says:

    Wat leuk om te lezen man! En wat leuk dat je dit doet.
    Heel veel succes en topmomenten gewenst!
    Groeten,
    Jurgen

  3. Bart (Nocer) says:

    Wooooow! 🙂 Hendri! Mooi verhaal. 🙂
    Ge-wel-dig! Ook hoe je alles weet te vertellen (met een mooie humor).

    Je tuft lekker door zeg! Niet teveel snelweg pakken he! 😉 Neem je tijd!!!
    Veel plezier op je volgende avonturen. Ik ga ze zeker volgen!!

    p.s. Mooie foto’s!

  4. Stefan says:

    heftige trip 🙂 ben jaloers man…

    hou me op de hoogte!

  5. aukje says:

    ik had zo enorm graag op die foto’s gestaan!!!
    wat is t daar mooi zeg.
    geniet maar voor 2 (3,4,5,6,7, hoeveel mensen lezen dit?)
    x!

  6. Paxlie says:

    Gast, was tof om kebab te eten en bier te drinken met je!

    Zit zelf nog steeds vast in Istanbul. Ondertussen wel tickets via KLM geregeld dus gaat goedkomen.

    Erg tof om je avonturen te lezen! Keep it up!

  7. Roland says:

    Super om te lezen. Respect man! Geniet er van:D, dan genieten wij weer van je verhalen!

  8. Willy says:

    Hoi Henri,

    mooi verhaal, vooral je ontdekking van gastvrijheid en hoe jij daar naar kijkt.
    Ik ben een beetje jaloers, van het gezonde soort.
    Ben benieuwd naar je volgende reisverhaal

    goeie reis
    Willy

  9. Arne. says:

    Hela, knappe avonturen hoor! Jij hebt vast geen last van aswolken. Ziet er spannend uit allemaal, veel plezier daaro en spreek je snel weer.

  10. Snelmotoren says:

    Een feest van herkenning. Mooi geschreven lange 🙂

  11. Laurens says:

    Hey man heel erg gaaf om je verhalen te lezen!!!
    Klinkt echt als een avontuur want je ziet echt iets van de wereld.

    Erg cool en keep on going!
    Succes en sterkte met je avonturen en ik blijf met veel plezier lezen.

  12. Koen says:

    Hee lache man.

    Efese ben ik ook ooit geweest. Vlakbij Kusadasi. Misschien moet je daar eens gaan kijken ;).

  13. Marjolijn says:

    Heeeeeeeeeeee Hendri!

    Lees met plezier je verhalen!! Reageer niet altijd, maar lees wel alles 🙂
    Have fun!!

    Enne..in NL gewoon die gastvrijheid traditie dadelijk voortzetten, doe ik nl ook en dat is leuk!! Reactie op Marion vorige blog: Er zijn namelijk ook genoeg Nederlanders die wel open-minded en gastvrij zijn!

    x Marjolijn

  14. Joop says:

    Heerlijke verhalen, laat ze maar blijven komen!

  15. Mariska says:

    Ha Dri! Nu ik niet mag vliegen en/of ver reizen is het extra leuk om met jou mee te reizen op basis van je verhalen. Super leuk! Hoop dat je lekker blijft schrijven en foto’s blijft posten! En natuurlijk vooral blijven genieten maar dat komt natuurlijk helemaal goed!
    X

  16. Arlene says:

    aaah super leuk geschreven inderdaad!
    Wat een lieve mensen zijn er toch inderdaad, ik ga er zelf ook over nadenken ‘zou ik zomaar iemand in huis nemen voor een maaltijd of een nacht’ vanaf nu wel 😉 hihi

    Echt lief dat je zoveel hulp krijgt en zoveel leuke en mooie dingen meemaakt!
    En je bent nog maar net begonnen…

    Veel plezier nog, en ga maar aan je talen werken 😉

    liefs

  17. Sweder says:

    Hendri, wat een avonturen heb je al meegemaakt in zo’n korte tijd, erg leuk om hier op de hoogte te worden gehouden! Osan en zijn vriendjes lijken wel erg op de kinderen die altijd rondhangen op het pleintje bij mijn huis in Zuilen…… Heel veel plezier verder en post snel weer een update!

  18. Antoine says:

    Hé gast,

    Leuke verhalen. Vooral de ontmoetingen met vreemde mensen zijn leuk om te lezen. Ik ben benieuwd waar je GPS je nog allemaal naar toe stuurt. Houd je vooral niet aan de standaardpaden, dat is maar saai. Laat je verrassen. 🙂

    ‘t Is al een aantal jaartjes geleden dat ik door Turkije reisde, maar herinner me de appelthee (vloeibare suiker :-)) nog levendig. Have fun!!!

  19. With hvin so much content do you ever run into any problems of plagorism or copyright infringement?
    My blog has a lot of completely uniquee content I’ve either writtren myelf or outsourced but it
    seems a lot of it is popping it up all over the internet without my permission. Do you know any ways to
    help reduce content from being ripped off? I’d certainly appreciate it.

  20. www.play.fm says:

    Hi wօuld уou mind stating whicһ blog platform үоu’re using?
    I’m lߋoking to start my own blog soon but I’m
    having a tough timе selecting betwеen BlogEngine/Wordpress/В2evolution and Drupal.

    The reason Ӏ ask іs because your design ѕeems different thеn most blogs аnd I’m lⲟoking fⲟr ѕomething сompletely unique.

    P.Ⴝ My apoloogies fⲟr getting off-topic ƅut Ihad to ask!

Your Reply