Op de motor over de Khardung La

2010
02.18


Toen het slechter weer werd in Hampi besloot ik om met Paolo naar Goa te reizen waar ik het vliegtuig richting het noorden zou nemen. Na een Korte Vlucht vanuit Delhi Kwamen de Himalaya’s in zicht.
Het uitzicht op de bergen was prachtig , terwijl ik al dit natuurschoon bewonderde werd mijn buurvrouw wakker en begonnen we te praten.

Toen het vliegtuig geland was en ik al mijn bagage al had stond zij nog steeds te wachten op haar rugzak. De lopende band was al stilgezet en zij keek nerveus om zich heen. Toen ik naar buiten keek zag ik waarom er geen bagage meer binnen kwam.
Buiten stond een taxi stil en uit die taxi stapte de Dalai Lama om iemand te begroeten.
Nog geen tien minuten in het noorden van India en daar is hij al, de Dalai Lama!
wat een humor!

Toen ik mijn motorplannen vertelde aan mijn buurvrouw reageerde ze zo leuk dat ik besloot om haar uit te nodigen.
‘Of course i want to come with you, this is going to be a huge adventure’
dus: Motor gehuurd, vergunningen geregeld, motor en Jerrycan volgetankt, tja wat nu nog ?
Een proefrit misschien? Dit leek uiteindelijk een goed idee te zijn . Ook aan deze Enfield mankeerde van alles. Nadat alles gerepareerd was vertrokken we.

De borden langs de weg waren geweldig. Zelfs in het verkeer wordt de rol van de vrouw in india benadrukt: ‘Woman stop gossiping and let the man drive’ of ‘If married, Divorce Speed’
Maar vooral doelde ze op het ‘niet doodgaan’ (ik wilde bijna verkeersveiligheid zeggen maar dit is en blijft india, dat begrip kennen ze hier niet)

De laatste vijf Kilometers van ‘The highest motorable road in the world’ zorgden naast pijn in mijn kont en een schuldgevoel richting mijn pasagier ook voor een verlangen naar mijn crossmotor die thuis in de schuur op mij staat te wachten.
het laatste stuk van de weg is eigenlijk gewoon een bergpad.
Maar het uitzicht was echt geweldig en tussen de pogingen door om niet met motor en al het ravijn in te stuiteren was er gelukkig nog voldoende tijd om te genieten.
eenmaal aangekomen op de top (5611 meter) merk je als snel dat dat geen goede hoogte is om lang te verblijven. alles kost moeite en een lichte hoofdpijn komt al snel op.

Nadat we ingecheckt zijn bij de legerbasis kunnen we weer verder.
er staan helaas nog drie mannen in de rij om met onze motor op de foto te gaan.
als ze thuiskomen gaan ze hun foto’s laten zien aan vrienden en familie en zullen ze waarschijnlijk vertellen dat zij een motor hebben gehuurd en de hele trip zelf hebben afgelegd.
maar ach, ik heb geen zin om lullig te doen en neem nog een paar foto’s voor ze.
nadat de laatste prutser weer in zijn reisbureau jeep is gestapt gaan wij weer verder.

helaas blijkt de weg aan de andere kant van de berg nog slechter te zijn. De achterband kan de constante mishandeling niet meer aan en loopt leeg.
daar sta je dan op ongeveer 5300 meter met een lekke band in de Himalaya’s.
Even was ik bang voor de reactie van mijn pasagier Aubrey.
Zo heel erg goed kende ik haar nog niet en en het leek mij wel een goede reden om even flink in paniek te raken.
haar reactie was zo rustig dat zij mij verraste.
‘o it’s just a flat tire, we should get that fixed!’

even later liep ik naar de legerbasis die we een paar honderd meter lager hadden gezien.
Voordat ik mijn probleem uit kon leggen boden ze mij koekjes en Chai (thee) aan.
Tja je accepteerd het maar, je wil deze mensen niet beledigen.

Met het vooruitzicht op diarree van de Chai en de kans om het toilet van mijn guest house eens grondig te inspecteren werkte ik mijn Chai en koekjes naar binnen terwijl ik mijn probleem uitlegde.
Toen alles duidelijk was gingen we met vier man de motor en Aubrey ophalen. mij werd inmiddels pijnlijk duidelijk dat ik deze grote hoogte nog niet gewend was.
terwijl de pro’s naar boven marcheerde en de motor weer naar beneden brachten wankelde ik er een beetje achteraan.
Helaas konden ze in de kleine legerbasis geen banden plakken dus moesten we op vervoer wachten.

Na een uur of twee kwam er een vrachtwagen langs die ons mee kon nemen.
de soldaten tilde de motor in de vrachtwagen (ik verkeerde inmiddels in een totale staat van vegetatie door de hoogte) en ze weigerde ons geld, dit was de eerste keer tijdens mijn verblijf in india dat de mensen mij niet op probeerde te lichten of geld van mij wilde.
ze weigerde het geld vriendelijk en wensten ons veel succes.

Naarmate de vrachtwagen de berg afdaalde kwam ik weer bij en viel het mij op dat er een vrij vreemde compilatie van tibetaanse mensen in de vrachtwagen zat. Oude mannen en vrouwen en wat mid dertigers en een handvol jonge vrouwen. ze hadden allemaal gereedschap bij zich, spades, grote hamers en pikhouwelen.
Ze vertelde dat de Dalai Lama over enkele dagen dezelfde route zou volgen als wij.
maar de weg was er wel zo enorm slecht aan toe dat deze eerst gerepareerd moest worden voordat hun geestelijk leider eroverheen zou kunnen rijden.
Mijn kont en hoofd waren het hier volledig mee eens.

aangekomen in het dorpje Khardung was er ook niemand die onze band kon plakken (AAAAAARGH HOE VERZIN JE HET!? het gaat hier om een band niet om een tripple bypass) ook hier werd ons geld vriendelijk geweigerd door de mensen die de vrachtwagen bestuurde.

Dan maar op zoek naar een slaapplek, het enige guesthouse van het dorp had maar één ‘kamer’ vrij. In dit geval was een kamer niet meer dan dat.
er was verder geen electriciteit of stromend water aanwezig in het guesthouse.
het meubilair bestond uit twee bedden en een tafeltje.
maar ach, het draagt bij aan het avontuurlijke gevoel toch ? Smile

Na een nacht die erg vroeg begon duwde ik de motor naar de kant van de weg zodat ik een lift naar het volgende dorp kon regelen..
dit lukte wonder boven wonder al binnen vijf minuten.
na een prachtige rit door de bergen kwamen we aan in diskit, bandenplak paradijs.
Na twee uur was de motor gerepareerd en besloten we om een hotelkamer te boeken en om de volgende dag pas te vertrekken, er was genoeg te zien.
De volgende ochtend vertrokken we inclusief extra binnenband weer richting Leh.
Toen we door het dorpje Khardung reden heb ik een vracht koekjes, crackers en allerhande

snacks gekocht voor onze vrienden van het legerkamp.

Toen we een uur of wat later alle snacks hadden afgeleverd bij het legerkamp waren we al weer op de top van de Khardung La. Deze keer sneeuwde het en wilde wij er zo snel mogelijk vertrekken. Op de weg naar beneden merkte ik al dat de conditie van de motor hard achteruitging.

De koppeling werkte steeds moeilijker en de achterrem deed steeds minder.
Om de koppeling te ontlasten heb ik het ding maar in zijn vrij gezet en zijn we van de berg afgerold.
dit werkte erg goed en we hielden zelfs de legerjeeps bij.

Een rem is een ding dat je zeker in de bergen echt nodig hebt Wink gelukkig kon ik tegemoetkomend verkeer al vanaf kilometers afstand aan zien komen en ontwijken.
Pas in het dorp werd duidelijk dat de remmen hun beste tijd wel hadden gezien toen ik een kudde schapen moest ontwijken.
toen we eenmaal stilstonden midden in de kudde schapen zaten we muurvast.
Een schaap is een kuddedier en het maakt niet uit in welke taal je vloekt, hoeveel gas je geeft of hoevaak je de toeter gebruikt, ze gaan niet aan de kant.

Eenmaal terug in ons guest house in Leh hebben we wat onderdelen van de motor terug gebogen en het wrak weer ingeleverd bij de verhuurder.

Omdat dit hele uitstapje iets langer duurde dan verwacht is er helaas geen tijd meer voor White water rafting of trekking door de bergen. Ik heb besloten de laatste dagen hier in totale ontspanning door te brengendit is immers mijn vakantie toch ? Wink

Resume :
1. Mijn camera is stuk dus helaas nog geen foto’s, die komen pas als mijn reisgenoten weer thuis zijn.
2. Ik heb op tv iets gezien over overstromingen, ik leef nog en heb nergens last van.
3. Een lekke band in de Himalaya’s suckt maar het is wel een heel avontuur.
4. op deze hoogte kost letterlijk alles moeite.
5. Mijn telefoon heeft hier geen bereik dus alle coole smsjes om mij te feliciteren met mijn verjaardag komen niet aan.

ik ga maar eens een biertje drinken in de stad, mijn eerste verjaardagscadeautje is in ieder geval al binnen! Smile een flesje cola en wat croissantjes.

One Response to “Op de motor over de Khardung La”

  1. Arlene says:

    Mooi verhaaltjuh joh!
    Ben benieuwd naar je verdere reisverhalen die komen gaan!
    Mijne staan helaas even stil, maar vind het leuk om te lezen,horen en zien wat er allemaal voor moois is, misschien maakt dat het maken van myn volgende reisplan makkelijker 😉
    Enjoy life!

    x

Your Reply