Dooie Nederlanders in Cochin

2010
02.18

Fort Cochin:
Nadat ik merkte dat ik in Fort Cochin een boel mooie dingen zag maar er niet echt van kon genieten omdat ik niet door het deprimerende grijze wolkendek kon kijken heb ik in het internet cafe een boel satteliet foto’s bekeken en daar mijn Peter Timofeef skillz op losgelaten.

Een paar honderd kilometer naar het noorden en dan een stuk van de kust leek de beste optie.
volgens de Lonely Planet kon ik daar het ruinestadje ‘Hampi’ vinden.
Nadat ik mijn treinkaartje geboekt had kwam ik op de boot een italiaan tegen en ontstond er een gesprek.
(ik weet niet of het aan mij ligt maar vaak onstaan er gesprekken uit het niets en wordt het stukje ‘my name is….’ compleet overgeslagen)
Na een gesprek van een half uur wist ik zijn naam niet maar dat gebeurt hier zo vaak.

Bangalore:
De dag erna vertrok ik met de trein naar Hospet.Helaas moest ik in Bangalore bijna 16 uur op mijn trein wachten. Genoeg tijd om de stad in te gaan dus.Toen ik het Treinstation uitliep kreeg ik een aanbod van een taxichauffeur, hij ging mij de hele dag rondrijden voor maar 200 Roepies (nog geen 4 euro). Ik voelde natuurlijk nattigheid maar had verder toch niets te doen en was nieuwsgierig hoe deze kerel mij een poot wilde gaan uitdraaien.Na een uur door Bangalore rondgecrosst te worden viel ik in slaap, ik had in de trein erg slecht geslapen en wilde terug naar het station waar ik een kamer kon huren om lekker te pitten.
‘No my friend, i want to show you my beautifull city. We can stop under that tree so you can sleep’

Na anderhalf uur werd ik wakker en de taxichauffeur zat nog steeds tegen de stam van de boom braaf de ene sigaret na de andere te roken.
Die 200 Roepies wilde hij niet, hij bleef liever 1,5 uur op mij wachten. Ik vroeg me af hoe hij me geld afhandig wilde gaan maken.
Al snel kwam de aap uit de mouw:
Taxichauffeur: ‘and after this we’re going to visit some authentic indian stores so you can buy some souvenirs’
Ik: I really don’t need any
TaxiChauffeur: ‘but you can watch, you don’t have to buy!’
Nadat ik het kleine bruine mannetje vroeg of ik er echt uitzag als iemand die van winkelen geniet vertelde hij mij dat hij een commisie kreeg voor iedere winkel die ik bezocht.
Ik had echt nog teveel tijd over en besloot om maar met hem mee te gaan.
in de 2.5 uur die daarop volgde liet ik een sterk staaltje puur nederlands ‘kijken,kijken, niet kopen’ zien tot mijn grote vermaak maar tot wanhoop van sommige verkopers.

Your Reply